บทที่ 122 แปลกประหลาดถึงขีดสุด หุ่นกระดาษฆ่าคน (ตอนปลาย)

"เชี่ยเอ๊ย! กำลังหงุดหงิดอยู่แท้ๆ! ยังจะมารนหาที่อีก!"

เขาพ่นคำสบถออกมา

คนเราต่อให้ใจเย็นแค่ไหนก็ย่อมมีขีดจำกัด ยิ่งอยู่ใต้แรงกดดันจากมัจจุราชที่มองไม่เห็น พอถูกสิ่งเร้าภายนอกกระตุ้นเข้าหน่อย โทสะของเฉียนหู่ก็ยิ่งปะทุขึ้นเป็นเท่าทวี