บทที่ 152 เซี่ยเซิง

“แก! แกไม่ใช่ถิงถิง! แกเป็นใครกันแน่?!”

เข็มขัดกางเกงยังไม่ทันได้คาด หนิวจื่อฉางก็ถอยกรูดไปสองก้าวด้วยความตื่นตระหนก

มุมปากของหุ่นกระดาษสีเลือดฉีกยิ้มเป็นรอยโค้งชวนสยดสยอง “ฉันเป็นใครน่ะเหรอ? ท่านอธิการบดีที่รัก นึกไม่ถึงเลยนะว่าจะจำฉันไม่ได้?”