บทที่ 167 รอยสักตื่นรู้ (3)

"รอยสักตื่นขึ้นงั้นเหรอ?"

เย่เกินหรี่ตาลง จ้องมองรอยสักบนแผ่นหลังของพี่เซินพลางเหม่อลอย

"พูดอีกอย่างก็คือ แม้รอยสักนี้จะให้ประโยชน์กับคนเราได้ แต่ถ้าใช้งานมากเกินไป มันก็จะตื่นขึ้นมากลืนกินเจ้าของร่างสินะ?"