บทที่ 172 รุ่งเพราะรอยสัก ดับเพราะรอยสัก

เสียงตะโกนทุ้มหนาดังก้องไปทั่วเวที

ชายหญิงบนเวทีต่างสะดุ้งตกใจกับเสียงที่โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ทั้งสองหันขวับมามองพี่เซินที่อยู่ข้างล่างด้วยความระแวดระวังทันที พี่เซินไม่สนอะไรอีกแล้ว ใช้สองมือยันขอบเวทีก่อนจะปีนขึ้นมาตรงๆ