บทที่ 177 ทางรอดก็คือทางตาย

“บัดซบ บัดซบ บัดซบเอ๊ย!”

“คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีพวกกลายพันธุ์อยู่ในลานกว้างเยอะขนาดนี้! ทำไมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนไม่หยุดหย่อนวะ!”

เซียวอวี่สีหน้าเคร่งเครียดเป็นที่สุด เซียวจิ้งรีบดึงแขนเสื้อเขาไว้ พลางชี้ไปยังรอยแยกที่กำลังพ่นหมอกหนาทึบออกมาไม่ขาดสาย