บทที่ 203 ลอกคราบ

คอของหม่าเจียฮุยอ่อนยวบยาบจนน่าเหลือเชื่อ ก่อนจะเลื้อยพันรอบคอของหลินเหวินทันที

ศีรษะของเขาหมุนกลับหลังหนึ่งร้อยแปดสิบองศาอย่างพิลึกพิลั่น ทั้งที่ยังหลับตาอยู่แท้ๆ แต่หลินเหวินกลับรู้สึกราวกับมีตัวประหลาดบางอย่างกำลังจ้องเขม็งมาที่ตน

"ฟ่อ ฟ่อ~"