บทที่ 206 ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันลงมือเอง!

“เฮ้ย เย่เกิน! นายว่าคนเราเวลาโดนไฟคลอกตาย มันยังมีขนงอกออกมาได้ด้วยเหรอวะ?”

ลี่ฉางเฟิงมองร่างที่นอนคว่ำราบของหลินเหวินตาค้าง พลางเอาศอกกระทุ้งแขนเย่เกินที่ยืนอยู่ข้างๆ ชักเริ่มสงสัยในความเป็นจริงของโลกใบนี้ขึ้นมาทุกที

“นายเรียนจบมหา’ลัยนะ มาถามฉันที่จบมหา’ลัยชีวิตเนี่ยนะ?”