บทที่ 214 ซวยจริง ซวยจัง

สีหน้าแปลกประหลาดวาบผ่านไปแวบหนึ่ง

ล่ายเวยนั่งแปะอยู่กับพื้น ก่อนจะแผดเสียงใส่จางต้งทันที

“ยังยืนบื้ออะไรอยู่อีก? ไอ้ขยะเอ๊ย! มาช่วยพยุงฉันสิ! ฉันจะกลับไปเปลี่ยนชุดแต่งงาน!”