บทที่ 216 โทสะของพ่อค้ามีดเสี่ยงทาย

“ผมอาจไม่มี ‘ใบปริญญาสูงส่ง’ เหมือนคุณหนูตระกูลคุณ แต่ผมก็พอรู้เรื่องการเก็บรักษาลายนิ้วมืออยู่บ้าง!”

“เถ้าแก่ล่าย ตระกูลคุณมีธุรกิจใหญ่โตปานนี้ ผมไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไม่ยอมเสียเงินนิดๆ หน่อยๆ เพื่อเก็บรักษาลายนิ้วมือของผู้เฒ่าล่ายเอาไว้!”

ชายหนุ่มชี้ไปที่รอยนิ้วมือบนกระดาษขาว พลางมองล่ายเอ้อร์โก่วด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม