บทที่ 298 สมดุลหยินหยาง (ตอนต้น)

“ว่าแล้วเชียว!”

ในใจของเย่เกินรู้สึกโล่งขึ้นมาทันที

แม้จะคาดไว้แล้วว่าจะลงเอยแบบนี้ แต่พอเจอกับตัวเข้าจริงๆ เขาก็ยังยืนอึ้งมองปากทางออกอุโมงค์อยู่นานสองนาน