บทที่ 365 การไถ่บาปยามมรณา

"ที่แท้… อู๋ซือซือก็อยากได้อิสรภาพเหมือนกันงั้นเหรอ?"

"แต่พอต้องมาเจอเรื่องพวกนี้ เธอยังจะมีความคิดเหมือนตอนแรกอยู่อีกไหมนะ?"

กู้ส่วงนั่งอยู่ที่แถวสุดท้าย มองดูผู้คนที่เริ่มทยอยลุกจากไป เขาไม่ได้รีบร้อนออกไปในทันที แต่สายตากลับจ้องมองเหอตงที่ถือหุ่นไม้ตัวหนึ่งเดินกลับมาจากหลังเวที