บทที่ 431 มหาค่ายกลผนึกปราณวิญญาณ

ตึก ตึก ตึก…

ท่ามกลางม่านหมอกขาวหนาทึบ ชายชุดดำรูปงามค่อยๆ ก้าวเดินตรงไปยังกระท่อมคัมภีร์ลับของเขาหลงหู่

สีหน้าของเขาดูขบขันระคนหยอกเย้า ก่อนจะเอ่ยประชดขึ้นมา