บทที่ 107 ในที่สุดเจ้าก็มา! เหมือน ช่างเหมือนเหลือเกิน

หลงหม่ายืนมองจุดที่หลินเฉวียนหายลับไปอย่างเหม่อลอย

ไฉนตอนเขาปีนถึงได้ยากเย็นเข็ญใจปานนั้น แต่อีกฝ่ายกลับเดินขึ้นไปชิลๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น แค่บอกว่ามีวาสนาก็ถึงกับก้าวเดียวทะยานสู่ฟ้าไปเลยเนี่ยนะ