บทที่ 182 ใบสวามิภักดิ์ของแมงมุมมายาสีรุ้ง ประเมินสัตว์อสูรกันต่อ

หลินเฉวียนถึงกับพูดไม่ออก และผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเองก็ยิ่งพูดไม่ออกเข้าไปใหญ่

“ไม่ใช่สิ ตอนลักลอบค้าสัตว์อสูรทำเป็นไม่สะทกสะท้าน แล้วทำไมตอนนี้ถึงกลัวจนเป็นลมล้มพับไปได้ล่ะเนี่ย?”

“สภาพจิตใจแค่นี้ยังริอ่านจะมาก่ออาชญากรรมลักลอบค้าสัตว์อสูรอีกเหรอ? มันจะตลกเกินไปหน่อยไหม”