บทที่ 136 ถึงหยางเฉิง

ด้วยความเป็นคนหนุ่มสาว พอได้พักผ่อนไปหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นเรี่ยวแรงของทุกคนก็ฟื้นฟูกลับมาอย่างเต็มที่ พวกตัวน้อยเองก็ค่อยๆ ปรับตัวกับความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางได้แล้ว กลางวันไม่ค่อยหลับเท่าไร ตอนตื่นก็มีซูซือหานกับไป๋ซือซือคอยเล่นด้วย เจ้าตัวเล็กทั้งสามจึงไม่งอแงหรือไม่สบายตัวอีก

พอใกล้เที่ยง ทั้งฟางหย่าเสียนและฟางเมี่ยวฉินต่างโทรมาสอบถามสถานการณ์ พอรู้ว่าช่วงบ่ายจะถึงบ้านได้ตรงเวลาจึงค่อยเบาใจ

เวลาบ่ายสามโมงสี่สิบนาทีก็ลงจากทางด่วน ฉินล่างขับไปส่งไป๋ซือซือที่หน้าหมู่บ้านก่อน ด้วยความที่เป็นคนกันเองจึงไม่ได้แวะอยู่นานนัก