บทที่ 146 ตาเป็นตานะ ไม่ใช่คนเลว

ซูหย่งเซิ่งตีหน้าขรึมก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รูปร่างสูงใหญ่แผ่รังสีน่าเกรงขามขึ้นมาทันที

เซวียนเซวียนที่เกาะอยู่บนไหล่ของซูซือหานมองเห็นเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน จู่ๆ ก็มุดหน้าหนีเข้าไปในอ้อมอกของซูซือหานด้วยความหวาดระแวง คล้ายกับพยายามหลบหน้าซูหย่งเซิ่ง

ซูหย่งเซิ่งที่ตั้งใจจะกู้ศักดิ์ศรีและความน่าเกรงขามคืนมา พอเห็นภาพนี้เข้า สีหน้าก็ยิ่งทะมึนหนักกว่าเดิม