บทที่ 178 แม่ จะไม่เอาสินสอดได้ยังไง? ต้องเอา ยิ่งเยอะยิ่งดี

“แค่ก…” ซูหย่งเซิ่งกระแอมไอเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ซือหาน หน้าน่ะจะมุดลงไปในชามข้าวอยู่แล้ว คิดอะไรอยู่เหรอ”

ซูซือหานได้สติ รีบเงยหน้าขึ้นมา พลางฝืนดึงมุมปากให้ดูสงบแล้วตอบว่า “เปล่าค่ะพ่อ หนูกำลังกินข้าวอยู่”

ซูหย่งเซิ่งมองลูกสาวอย่างนึกสงสัย แต่เมื่อไม่เห็นสิ่งผิดปกติอะไรจึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเองไป