บทที่ 410 คืนนี้ดื่มเหล้ากันสักหน่อย

“ยังมีฉันด้วย ยังมีฉันอีกคนนะ~ ซือหาน เธออย่าลืมสอนพวกเด็กๆ ให้เรียกน้านะ~ คำว่า ‘อาจื่อ’ มันออกเสียงยากไปหน่อย เรียก ‘อี๋อี๋’ น่าจะเรียนรู้ได้ไวกว่า!” เหลียงเสี่ยวเจี๋ยกับหลินจิ้งรีบตะโกนเสริมขึ้นมาติดๆ

พวกโจวฉีก็พลอยผสมโรงไปด้วย พลางบอกกับฉินล่างว่า “เฮียล่าง เด็กๆ เรียกพ่อเป็นกันหมดแล้ว เฮียก็อย่าลืมพวกเราล่ะ ต่อไปพวกเราจะแวะไปหาหลานๆ บ่อยๆ เฮียต้องสอนให้พวกเขาเรียกพวกเราว่าอาด้วยนะ!”

“เด็กๆ น่ารักเกินไปแล้ว แค่คิดว่าจะได้ยินพวกแกเรียกฉันว่าอา ใจฉันก็แทบจะละลายแล้วเนี่ย!” หยางปินผู้มีน้ำหนักตัวแปดสิบกิโลกรัมเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มละมุนละไมดั่งแม่พระ