บทที่ 417 คว้าที่หนึ่ง

"ซือหาน พร้อมหรือยัง ตอนนี้พวกเราค่อยๆ เร่งความเร็วขึ้นได้แล้ว ไม่ต้องหักโหมนะ ยังเหลืออีกสามร้อยเมตร ร้อยเมตรสุดท้ายพวกเราค่อยสปีดกัน" ฉินล่างเอ่ยขึ้นข้างๆ ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงอย่างยิ่ง

เมื่อครู่เขาวิ่งเป็นเพื่อนซูซือหานมาตลอด แถมในอ้อมอกยังอุ้มลูกน้อยไว้อีกด้วย แต่ในเวลานี้เขากลับดูไม่เหนื่อยเลยสักนิด ลมหายใจยังคงราบเรียบสม่ำเสมอ

เมื่อซูซือหานได้ยินเสียงของเขา หัวใจที่เริ่มร้อนรนอยากจะเร่งความเร็วเมื่อครู่ก็พลันสงบลงในทันที