บทที่ 427 เถ้าแก่ร้านเสียดายจนไส้แทบขาด!

“แล้วทำไมเถ้าแก่ถึงยอมขายแค่หนึ่งแสนล่ะคะ? ของสมัยราชวงศ์ซ่งนี่นับเป็นของโบราณแท้ๆ เลยนะ แถมคุณยังบอกว่าเป็นของจากหนึ่งในห้าเตาเผาเลื่องชื่ออีก เถ้าแก่ร้านของเก่าจะตาฝาดได้ด้วยเหรอ?” ซูซือหานถามอย่างสงสัย

“ของเก่าน่ะมันขึ้นอยู่กับขอบเขตความรู้ สายตาและพรสวรรค์ก็สำคัญมาก ไม่ว่าใครก็มีโอกาสตาฝาดกันได้ทั้งนั้นแหละ”

“ยิ่งไปกว่านั้น เตาเกอก็นับว่าลึกลับที่สุดในบรรดาห้าเตาเผาเลื่องชื่อสมัยราชวงศ์ซ่งแล้ว แถมผลงานที่ออกมาจากเตาเกอปัจจุบันแทบทั้งหมดก็อยู่ในพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ ส่วนใหญ่เป็นเนื้อดินสีเข้ม การทดลองทำเป็นกระเบื้องเคลือบขาวแบบนี้ ในประวัติศาสตร์แทบไม่มีหลักฐานให้สืบค้นได้เลย ดังนั้นเถ้าแก่ร้านจะไม่รู้เรื่องก็ไม่แปลกหรอกครับ” ฉินล่างอธิบายให้ภรรยาฟังอย่างใจเย็น