บทที่ 447 ฉินล่างคว้าไม้สักราคา 2.1 ล้านมาครอง

ช่วงครึ่งหลังของการประมูล หลิวเทียนอี้ชิ่งเดินหนีออกไปทันที ขายหน้าปานนั้นแล้ว เขาไม่มีหน้าจะทนอยู่ในงานประมูลต่อได้อีก ขืนอยู่ต่อไปก็รังแต่จะเป็นตัวตลกให้คนอื่นหัวเราะเยาะ

อีกอย่าง เงินในบัตรเขาก็ไม่เหลือสักสตางค์แดงเดียว จะอยู่ต่อก็ไร้ความหมาย ไม้ท่อนนั้นก็ประมูลได้มาแล้ว ไม่มีโอกาสให้เปลี่ยนใจแก้ไขอะไรได้อีก

ทว่าจ้าวลู่ลู่กลับไม่อยากไป เธออยากอยู่รอดูให้เห็นกับตาว่าฉินล่างจะมีปัญญาซื้อของจริงไหม เมื่อกี้พูดจาเสียดิบดี แต่สุดท้ายแม้แต่เงินหนึ่งล้านสองแสนก็ยังไม่มีปัญญาควักไม่ใช่หรือไง?