บทที่ 466 เจ้าก้อนแป้งแฝดสามตัวติดหนึบราวกับพลาสเตอร์ยา

ช่วงค่ำ เด็กๆ กำลังนอนเล่นโมบายดนตรีตรงหัวเตียงอยู่ในเตียงเด็ก ซูซือหานนั่งอยู่ข้างเตียงช่วยฉินล่างเก็บกระเป๋าเดินทาง

ฉินล่างพูดขึ้นว่า "ซือหาน ผมกลับไปแค่สองวันเอง เหมือนคราวที่แล้วนั่นแหละ พรุ่งนี้ออกเดินทาง วันอาทิตย์ก็กลับแล้ว ตอนนี้อากาศเริ่มหนาว ผมว่าไม่ต้องเอาอะไรไปเยอะหรอก สะพายเป้ใบเล็กพกที่ชาร์จมือถือกับชุดชั้นในไว้เปลี่ยนก็พอ"

ซูซือหานพยักหน้า เงียบขรึมอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก