บทที่ 501 ไม่ให้หอมนะ

แม้จะเป็นเพียงสองก้าวสั้นๆ ที่เข่อซินก้าวออกไปด้วยความรีบร้อน แต่สำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่แล้ว มันคือก้าวแรกอันล้ำค่าอย่างยิ่ง

ซูซือหานพูดขึ้นว่า "ถึงฉันกับฉินล่างจะไม่ได้ตั้งใจฝึกให้ลูกๆ หัดเดิน แต่ช่วงนี้เจ้าตัวเล็กทั้งสามชอบเกาะคอกกั้นกับเฟอร์นิเจอร์เดินเองมากเลยค่ะ ฉันคิดว่าอีกไม่นานก็น่าจะเดินได้คล่องแล้ว"

ซูหย่งเซิ่งกล่าวด้วยความเบิกบานใจ "เด็กๆ บ้านเราฉลาดหัวไวกันทุกคนเลย! ตอนเซวียนเซวียนอายุได้ห้าเดือนกว่าก็เริ่มเรียกพ่อได้แล้ว ส่วนเข่อซินถึงจะพูดช้าที่สุด แต่ก็ยังเรียกแม่ได้ก่อนจะครบหกเดือนเสียอีก"