บทที่ 557 หนึ่งวันที่หวนคิดถึงวันวาน

หญิงคนนั้นยิ้ม พลางเกลี่ยปอยผมทัดไว้หลังใบหูแล้วเอ่ยว่า “จ้ะ แม่ก็ชอบฝาแฝดเหมือนกัน แต่แฝดน่ะไม่ได้เจอกันง่ายๆ หรอกนะ ลูกของน้าฉินล่างกับน้าซือหานเป็นแฝดสามเลยนะจ๊ะ คนตั้งเยอะแยะทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นแฝดสามตัวจริงเลย ลูกโชคดีมากเลยนะเนี่ย”

เด็กหญิงตัวน้อยได้ยินคำพูดของแม่ก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ เธอหันไปมองซูซือหาน พอสบเข้ากับสายตาอันอ่อนโยนของอีกฝ่าย หนูน้อยก็รีบมุดตัวหลบไปอยู่ข้างหลังแม่ด้วยความเขินอายทันที

หญิงคนนั้นดึงลูกสาวเบาๆ พลางหัวเราะ “ฮุ่ยฮุ่ย ทำไมขี้อายขนาดนี้ล่ะจ๊ะ? น้าซือหานไม่ใช่คนอื่นคนไกลเลยนะ ตอนเด็กๆ น้าซือหานยังมาเล่นกับแม่บ่อยๆ เลย ตอนนี้น้าซือหานพาน้องๆ กลับมาแล้ว ลูกก็ต้องสนิทกับพวกน้องๆ ไว้นะ เข้าใจไหม?”