บทที่ 271 วัยเยาว์อย่าฟังหลี่จงเซิ่ง ฟังเข้าใจอีกทีก็ล่วงเข้าวัยสี่สิบ

"ยังไม่ทันได้เห็นความเป็นนิรันดร์ดั่งใจหวัง ก็ทำตัวเองหล่นหายไปเสียก่อน"

"ข้ามพ้นเนินเขา ถึงได้พบว่าไม่มีใครรอคอยอยู่"

"พร่ำบ่นไม่หยุดหย่อน ไม่อาจเรียกคืนความอ่อนโยนกลับมาได้อีก"