บทที่ 277 วิกฤตของซิงเหยีย ซูหานยื่นมือเข้าช่วย

คบหากับซิงเหยียมานานขนาดนี้ ไม่เคยเห็นซิงเหยียหมดอาลัยตายอยากขนาดนี้มาก่อน วันนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น

พวกเขายืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง ซิงเหยียค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

ผมเผ้ารุงรัง แววตาลอยเคว้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยอาการมึนเมา