บทที่ 316 การแสดงระดับตำราเรียนของซูหาน ทำเอาทุกคนหลั่งน้ำตา

ตอนที่เขาพูดท่อนนี้ ครูผู้ให้คำแนะนำการแสดงที่นั่งอยู่ด้านล่างเวทีต่างก็หัวเราะออกมา ทั้งที่ดวงตายังมีน้ำตาคลอแต่ก็ยังยิ้มขำ

เวลานี้ซูหานเองก็ยังมีรอยยิ้มประดับใบหน้า เพียงแต่รอยยิ้มของเขามันเป็นแค่ภาพลวงตา เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง ไม่อยากให้คนที่บ้านต้องเป็นห่วง

“พ่อไม่ต้องห่วง ไม่มีปัญหาครับ”