บทที่ 54 หยางมี่: เป็นผู้ชายต้องรู้จักดูแลปกป้องตัวเองนะ

เชี่ยเอ๊ย?

ต้องให้บ็อกซ์ออฟฟิศเรื่อง สองคนสองคม 2 แตะถึงแปดร้อยล้านหยวนถึงจะเปิดการจำลองบทบาทตัวละครนี้ได้งั้นเหรอ?

เอาเถอะ…

ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งปลดล็อกบทโทนี่จากเรื่อง Flash Point ไปอีกตัว แล้วก็ยังไม่ได้ถ่ายทำเลยสักนิด

ดูท่าตอนนี้มีตัวละครคั่งค้างอยู่สองตัวพร้อมกันแล้ว สงสัยต้องเร่งถ่าย สองคนสองคม 2 ให้เสร็จไวขึ้นซะแล้ว

ตอนที่กลับมาถึง "หอพักพนักงาน" ตามที่หยางมี่บอก เวลาก็ปาเข้าไปสองทุ่ม ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว

พอเดินก้าวเข้าไปข้างใน เขาก็แอบประหลาดใจกับ "หอพักพนักงาน" แห่งนี้อยู่ไม่น้อย

ตอนกลางวันที่มีการย้ายของ ทีมงานเป็นคนช่วยจัดการย้ายให้ทั้งหมด เขาไม่ได้แวะมาดูเลย แต่ตรงดิ่งไปถ่ายละครที่กองถ่ายทันที

เดิมทีเขาจินตนาการไว้ว่าหอพักพนักงานอาจจะซอมซ่อกว่าห้องเช่าเดิมของเขาเสียอีก

แต่ดูตอนนี้แล้ว เขาคิดผิดถนัด

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือบ้านวิลล่าหลังใหญ่สองชั้น ขนาดราวๆ สองร้อยตารางเมตร

ชั้นหนึ่งประกอบไปด้วยห้องครัว ห้องนั่งเล่น โซนฟิตเนสออกกำลังกาย และพื้นที่พักผ่อนหย่อนใจอื่นๆ

ส่วนชั้นสองเป็นห้องนอน มีอยู่หลายห้อง สามารถพักได้หลายคน

แน่นอนว่าคนที่ย้ายเข้ามาอยู่ก่อนแล้วมีจู้ซวี่ตัน และยังมีเร่อปาที่เพิ่งย้ายเข้ามาในคืนนี้เป็นพิเศษอีกคน

หลังจากเร่อปามาถึง เธอกับจู้ซวี่ตันก็นั่งคุยเรื่องของซูหานกันตลอดทั้งคืน

"ฉันจะบอกเธอนะ ซูหานแสดงละครเก่งมากจริงๆ คืนนั้นฉันกับพี่มี่ตั้งใจแวะไปที่กองถ่ายเพื่อดูเขาแสดงสดๆ กับตา เขาเล่นได้สุดยอดมากเลยล่ะ"

"ก่อนหน้านี้มีคนอวยว่าเขาเล่นเทกเดียวผ่าน ไม่เคยมีฉากหลุดเลย ก่อนไปฉันไม่เชื่อสักนิด แต่พอไปเห็นกับตาที่หน้าเซตแล้ว ฉันยอมปักใจเชื่อหมดรูปเลย"

"จริงจังนะ เขาไม่ต้องสั่งคัตแก้เลยสักรอบ โคตรเจ๋ง"

"ในกองถ่ายมีรุ่นใหญ่ตั้งหลายคน ทั้งหูจวิน ทั้งเจิ้งจื่อเหว่ย แต่ต่อให้อยู่ต่อหน้าพวกปรมาจารย์เหล่านั้น เขาก็ไม่มีอาการเกร็งหรือหวั่นเลยสักนิด"

"จริงๆ นะ รู้สึกว่าเขาเท่สุดขั้วไปเลย"

เมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นของเร่อปา จู้ซวี่ตันก็ยิ้มพลางแซวว่า "จะเกินจริงขนาดนั้นเชียวเหรอ? เธอชอบเขาหรือเปล่าเนี่ยถึงได้มองทุกอย่างดีเกินเบอร์ไปหมด?"

"ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้นเลยสักนิด! เธอไม่เคยเห็นเขาแสดงสดต่างหากล่ะ ถ้าเธอได้ไปเห็นกับตาตัวเอง เธอจะต้องตื่นเต้นกว่าฉันแน่ๆ"

ยิ่งเร่อปาเล่าไปไกล จู้ซวี่ตันก็ยิ่งฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ฟังจนเธอแทบจะอยากแวบไปที่กองถ่ายของซูหานในวันพรุ่งนี้เสียให้ได้ เพื่อจะได้ดูว่าการแสดงของซูหานนั้นมหัศจรรย์สมคำร่ำลือของเร่อปาจริงไหม

"เธอเคยดูผลงานของเขาบ้างหรือยัง?"

เร่อปาเอ่ยถามจู้ซวี่ตันต่อ

จู้ซวี่ตันส่ายหัว "ยังเลย"

"เชี่ย เธอไม่เคยดูเรื่อง Kung Fu Jungle หรอกเหรอเนี่ย?"

"อื้ม ไม่เคยดู"

"งั้นเธอต้องรีบไปดูแล้วล่ะ ในเรื่องนั้นเขาเล่นเป็นตัวร้าย ชื่อว่าเฟิงอวี่ซิว โคตรจะโหดและเท่สุดๆ ไปเลย"

"ตอนถ่ายทำเรื่องนี้ เขาเล่นคิวบู๊สองฉากติด แล้วซัดนักแสดงสองคนหามส่งโรงพยาบาลเลยนะ"

ได้ยินถึงตรงนี้ จู้ซวี่ตันก็เลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกใจอย่างยิ่ง

"เว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"จริงๆ นะ เว่อร์ขนาดนั้นแหละ"

"ตอนแรกฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอกนะ แต่เธอพูดซะขนาดนี้ ฉันชักอยากจะไปดูหนังเรื่องนั้นขึ้นมาจริงๆ แล้วสิ"

"แล้วที่เธอย้ายกลับมาอยู่ที่นี่คราวนี้ ก็เพราะเขาใช่ไหมล่ะ?"

จู้ซวี่ตันหรี่ตามองเร่อปา

ใบหน้าเล็กๆ ของเร่อปาขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนจะเริ่มเพ้อฝันไปไกล

"ฮิๆ! แหม ก็ใช่น่ะสิ เพื่อเขานั่นแหละ!"

"แต่แน่นอนว่า ฉันย้ายมาอยู่ก็เพื่อความสะดวกในการขอคำแนะนำเรื่องการแสดงจากเขาเท่านั้นนะจ๊ะ ไม่มีเจตนาอื่นแอบแฝงเด็ดขาด!"

เร่อปาชูสี่นิ้วขึ้นแนบข้างขมับพลางเอ่ยสาบานอย่างขึงขัง

"แหมๆ มีความคิดอะไรแอบแฝงไหม ใครจะไปรู้ใจเธอล่ะ"

"แต่พอเธอพูดแบบนี้ ฉันก็ชักอยากเห็นแล้วสิว่าเขาจะเป็นคนที่เก่งกาจขนาดไหนกันเชียว"

"ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง~"

ทันใดนั้น เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น

"มีใครอยู่ไหมครับ?"

เสียงของซูหานดังแว่วเข้ามา เร่อปาที่กำลังนั่งคุยเรื่อยเปื่อยอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่นถึงกับผุดลุกขึ้นยืนทันที

"ขะ…เขามาแล้ว!"

เธอตื่นเต้นดีใจจนแทบทำตัวไม่ถูก รีบวิ่งเหยาะๆ ออกไป "เดี๋ยวฉันไปเปิดประตูให้เอง!"

จู้ซวี่ตันมองตามร่างที่วิ่งดุ๊กดิ๊กของเร่อปา ก่อนจะเดินตามหลังไปอย่างใจเย็น

เมื่อประตูเปิดออก สาวสวยผมดัดลอนคลื่นก็ปรากฏแก่สายตา

ซูหานจำได้ในทันที เธอคือเร่อปานั่นเอง

"ฮัลโหล? เธอพักอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?"

ตามที่ซูหานรู้ ตอนนี้เร่อปาดังเป็นพลุแตกและทำเงินได้มหาศาล ตามหลักแล้วเธอไม่น่าจะยังคงพักอยู่ในหอพักพนักงานแบบนี้

ดังนั้นการได้เจอเธอที่นี่จึงค่อนข้างเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง

"ใช่แล้วค่ะ! ฉันพักอยู่ที่นี่ พี่ซูหาน ยินดีต้อนรับนะคะ ต่อไปนี้พวกเราเป็นรูมเมตกันแล้วน้า!"

"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ~"

สิ้นเสียงของเร่อปา สาวสวยอีกคนก็ชะโงกหน้าออกมาจากด้านหลังเธอ

เชี่ย นั่นมันจิวจี้เยียกไม่ใช่เหรอ?

ซูหานจำได้ทันทีตั้งแต่แรกเห็น สาวสวยตรงหน้านี้ก็คือจู้ซวี่ตัน ผู้รับบทจิวจี้เยียกในซีรีส์ดาบมังกรหยกเวอร์ชันใหม่นั่นเอง

หน้าตาของเธอจัดว่าสวยสะกดใจ เป็นความงามแบบที่เพียงแรกสบตาก็ทำให้ใจสั่นไหวได้ในพริบตา

ทว่า เธอกับเร่อปานั้นเป็นคนละสไตล์กันอย่างสิ้นเชิง

เร่อปาจะออกแนวกระตือรือร้น เสียงดัง มีความน่ารักสดใส

ส่วนเธอจะออกแนวเงียบขรึมและดูเหนียมอายมากกว่า

"สวัสดีครับ"

"ฉันชื่อจู้ซวี่ตันนะคะ ต่อไปเรียกฉันว่าตันตันก็ได้ค่ะ"

"ผมซูหานครับ จะเรียกยังไงก็ได้ตามสะดวกเลย"

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี เร่อปาก็รีบเชื้อเชิญให้ซูหานก้าวเข้ามาในบ้าน

"พี่ซูหาน พวกเราจะพาพี่เดินดูรอบๆ ที่พักใหม่เองนะคะ"

"ชั้นหนึ่งจะเป็นห้องนั่งเล่น แล้วตรงนี้คือโซนฟิตเนส ส่วนทางนี้คือห้องครัวค่ะ"

"ชั้นสองทั้งหมดเป็นห้องนอนค่ะ"

ตรงกลางห้องนั่งเล่นมีบันไดหินอ่อนทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสอง ดูโอ่อ่าหรูหรา ให้อารมณ์คล้ายกับเพนต์เฮาส์ดูเพล็กซ์ขนาดใหญ่

"ตรงนี้ห้องฉันค่ะ ส่วนตรงนี้ห้องตันตัน แล้วก็ห้องนั้นเป็นห้องของพี่ค่ะ"

เร่อปาพาซูหานเดินสำรวจพร้อมแนะนำสภาพแวดล้อมให้ฟังทีละจุด

หลังจากเดินดูจนทั่ว ซูหานก็พอจะเข้าใจผังบ้านคร่าวๆ

จุดที่สะดุดตาเป็นพิเศษคือ ห้องของเร่อปาอยู่ติดกับห้องของเขาเลย

"กริ๊งงง~~"

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์จากหยางมี่ก็ดังขึ้นมาได้จังหวะพอดิบพอดี

ซูหานกดรับสาย "สวัสดีครับ บอสหยาง"

"เป็นไงบ้าง ถึงที่พักแล้วใช่ไหม?"

"ครับ ถึงแล้วครับ"

"เรื่องบทบาทในหนังเรื่อง คนเล็กหมัดเทวดา ทางฝั่งซิงเหยียคุยตกลงกันเรียบร้อยแล้วนะ รอให้นายถ่ายทำเรื่องสองคนสองคมให้เสร็จเรียบร้อยก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

"ครับ ไม่ต้องรีบครับ"

ระหว่างที่ซูหานกำลังคุยโทรศัพท์ เร่อปาก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนแทบจะแนบชิด จึงได้ยินทันทีว่าปลายสายคือหยางมี่

"ชะ…ใช่พี่มี่ไหมคะ?"

แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นหยางมี่ แต่เธอก็ยังหันไปถามย้ำกับซูหานอีกรอบ

"อืม" ซูหานพยักหน้ารับ

ทางฝั่งหยางมี่ได้ยินเสียงของเร่อปาแว่วเข้ามาในสายทันที

"เร่อปา เธออย่าวุ่นวายเชียวนะ!"

"พี่มี่ ฉันจะไปวุ่นวายอะไรเล่า โธ่เอ๊ย" เร่อปาทำปากยู่ด้วยความเซ็ง

"ซูหาน พอดึกแล้วก็รีบกลับเข้าห้องไป ล็อกประตูห้องให้แน่นหนาด้วยล่ะ แล้วถ้ากลางดึกมีใครมาเคาะประตู ก็ห้ามเปิดเด็ดขาดเลยนะ!"

"ผู้ชายตัวคนเดียวอยู่ข้างนอกมันอันตราย ต้องหัดปกป้องตัวเอง ระมัดระวังความปลอดภัยด้วยล่ะ"

"ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมา คราวหลังอย่าหาว่าเจ้านายไม่เตือนล่วงหน้านะ"