บทที่ 65 ไปเยี่ยมกองถ่ายหยางมี่กับจู้ซวี่ตัน

เรียวขายาวขาวเนียน ส่วนโค้งเว้าอวบอิ่ม ไหปลาร้าสวยได้รูป

โดยเฉพาะรอยผีเสื้อตรงนั้น

ต้องยอมรับเลยว่าหุ่นของเร่อปานี่มันดีจริงๆ

ตัวซูหานเองก็เป็นชายหนุ่มผู้แสนบริสุทธิ์ผุดผ่องคนหนึ่ง แต่พอเห็นสาวงามระดับนี้ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอเอื้อมหนึ่ง

สมกับเป็นเทพธิดาขวัญใจมหาชนจริงๆ ฉายานี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย

พอมองดูรูปร่างของเร่อปาแล้ว ซูหานถึงเข้าใจที่มาของฉายานี้อย่างถ่องแท้ และเข้าใจจุดเด่นรูปผีเสื้ออันเป็นเอกลักษณ์ของเธอมากยิ่งขึ้น

"พี่… พี่ซูหาน อย่ามองเพ่นพ่านสิคะ"

"ฉัน… ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ขี้เกียจใส่ชุดอื่น คิดว่าพี่นอนไปแล้ว เลยนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวออกมาให้มันสบายตัวเฉยๆ"

ซูหานปรายตามองอย่างเย็นชา "ฉันจะไปมองอะไร ก็แค่กระดานซักผ้าที่แบนยิ่งกว่าสนามบิน จะกังวลทำไม"

"ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด เธอไม่ต้องคิดมากหรอก"

เร่อปา: ????

บังอาจมาบอกว่าเธอแบนยิ่งกว่าสนามบินเนี่ยนะ?

น่าโมโหชะมัด!

ยังไงของเธอก็มีขนาดคัพซีหรือไม่ก็คัพดีเหอะ

"ใครบอกว่าฉันแบน พี่ซูหาน ฉันจะบอกให้นะ ฉันมีตั้งคัพดีเชียวนะ!"

เร่อปาเชิดหน้ายืดอกอย่างภาคภูมิใจเพื่ออวดซูหาน

"ไม่เชื่อ!"

"ไม่เห็นก็ไม่เชื่อ!"

"เปิดให้ดูหน่อยสิ"

"คนหน้าด้าน!"

ใบหน้าเล็กของเร่อปาแดงซ่าน เขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

แก้มของเธอร้อนผ่าว แดงก่ำจนเกือบสุก

"พี่ซูหาน พี่นิสัยไม่ดีที่สุดเลย!"

"พรุ่งนี้ฉันจะฟ้องพี่มี่ว่าพี่รังแกฉัน ฮึ่ม!"

เร่อปาว่าพลางรีบสับเท้าซอยวิ่งขึ้นชั้นบน มือหนึ่งกุมจุดสำคัญเอาไว้พลางวิ่งหน้าตั้ง

ซูหานยืนอยู่ด้านล่าง แหงนหน้ามองขึ้นไป "เห็นแล้วนะ สีแดง!"

"กรี๊ดดดด! คนบ้า!"

ปากก็ด่าไปวิ่งไป ปากบอกว่าไม่เอา แต่ในใจกลับเต้นระรัวจนแทบกระโดดโลดเต้น

มองดูเร่อปาวิ่งหนีเข้าห้องไปแล้ว ซูหานก็หยิบโค้กขวดหนึ่งติดมือเดินขึ้นชั้นบนกลับห้องตัวเองเช่นกัน

คืนนั้น ซูหานนอนหลับสบายเป็นพิเศษ

เช้าวันรุ่งขึ้น เร่อปารีบตื่นแต่เช้ามาแต่งเนื้อแต่งตัวจนสวยสะพรั่งเพื่อรอออกไปข้างนอกพร้อมกับซูหาน

วันนี้ซูหานจะไปเป็นเพื่อนเร่อปาที่กองถ่าย พร้อมกับแวะไปเยี่ยมกองถ่ายดูหยางมี่กับจู้ซวี่ตันถ่ายทำไปด้วยในตัว

"พี่ซูหาน เมื่อคืนหลับสบายไหมคะ"

"อืม หลับสบายมากเลยล่ะ"

"อ้าว นึกว่าพี่จะนอนไม่หลับทั้งคืนซะอีก!"

เร่อปาเบะปาก

ยังไงหุ่นของเธอก็ดีขนาดนี้แท้ๆ

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง หลังจากได้เห็นรูปร่างของเธอเมื่อคืนแล้ว จะไม่มีความคิดอะไรแวบเข้ามาในหัวบ้างเลยเหรอ

ดูท่าทางรสนิยมของพี่ซูหานจะไม่ค่อยปกติเสียแล้ว

"ไปเถอะ รีบออกเดินทาง เดี๋ยวจะสายเอา"

"ค่ะ!"

ซูหานกับเร่อปากินน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ง่ายๆ บนรถ

ขณะเดียวกัน หยางมี่กับจู้ซวี่ตันก็เดินทางมาถึงกองถ่ายแต่เช้าแล้ว

จู้ซวี่ตันพูดขึ้น "พี่มี่ ได้ยินว่าวันนี้พี่ซูหานจะมาเยี่ยมกองถ่ายด้วยนะคะ"

"มาเยี่ยมกองถ่ายงั้นเหรอ"

"มาก็ดี ฉันกำลังกะว่าจะหาเวลาไปคิดบัญชีกับเขาอยู่พอดีเลย!"

"เพิ่งปิดกล้องก็ไปจีบสาวซะแล้ว ชักจะเกินไปแล้วนะ ลืมตัวเร็วขนาดนี้ ถ้าทำตัวแบบนี้แล้วจะไปไล่ตามจางจ้านทันเหรอ มันจะไปรอดจริงๆ เรอะ"

พอพูดถึงซูหาน ไฟโทสะของหยางมี่ก็ลุกพรึบทันที

เมื่อเห็นหยางมี่โมโหขนาดนั้น จู้ซวี่ตันจึงช่วยพูดแก้ต่างให้ซูหาน "พี่มี่ บางทีอาจจะมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันก็ได้นะคะ"

"พี่ซูหานดูไม่เหมือนคนที่จะหลงระเริงแบบนั้น เด็กผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นแค่เพื่อนของเขาก็ได้ค่ะ"

หยางมี่ยังคงหงุดหงิด เมื่อคืนเดิมทีเธอตั้งใจจะโทรศัพท์ไปด่าซูหานสักยก แต่เห็นว่าดึกมากแล้วจึงปล่อยไปก่อน

วันนี้เขามาก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องคุยผ่านสายให้เสียเวลา เปิดฉากด่าตรงหน้าไปเลย

ขณะที่หยางมี่กำลังคิดอยู่นั้น รถของเร่อปากับซูหานก็มาถึงสถานที่ถ่ายทำของกองถ่าย

"พี่มี่ ซวี่ตัน!"

ทันทีที่ลงจากรถ เร่อปาก็ตะโกนทักทายหยางมี่กับจู้ซวี่ตันอย่างตื่นเต้น

ซูหานเดินตามหลังมาติดๆ

พอเห็นหน้าซูหาน หยางมี่ก็ระงับอารมณ์ไม่อยู่ ลุกพรวดขึ้นยืนทันที

ซูหานที่อยู่แต่ไกลก็สังเกตเห็นสายตาที่แทบจะฆ่าคนได้ของหยางมี่แล้ว

ยัยผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย?

กินดินปืนเข้าไปหรือไง?

จนกระทั่งซูหานเดินมาถึงตรงหน้า หยางมี่ก็เปิดฉากถามไม่อ้อมค้อม "เรื่องแฟนมันยังไงกันแน่"

"นายเพิ่งจะเริ่มมีชื่อเสียงแท้ๆ ก็ริมีแฟนซะแล้ว มีแฟนก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังพาออกไปกินข้าวนอกบ้านโต้งๆ อีก"

"นายคิดว่าไม่มีใครจำนายได้ หรือคิดว่าพวกปาปารัสซีมันตาบอดกันหมดฮะ?"

อารมณ์เกรี้ยวกราดของหยางมี่นี่น่ากลัวเอาเรื่องจริงๆ

เร่อปาเองก็ไม่ได้เห็นหยางมี่โมโหจัดขนาดนี้มานานแล้ว แต่เพราะเรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด เธอจึงต้องรีบออกโรงช่วยพูดให้ซูหาน

"พี่มี่ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คนนั้นไม่ใช่แฟนพี่ซูหานหรอกค่ะ แต่เป็นเพื่อนพี่ซูหาน น้องสาวที่รู้จักกันตอนพี่ซูหานยังเป็นแค่ตัวประกอบที่เหิงเตี้ยนน่ะค่ะ แล้วช่วงนี้น้องเขาก็เพิ่งไปเข้าร่วมรายการแข่งขันค้นหาเกิร์ลกรุ๊ปด้วยค่ะ"

ได้ยินที่เร่อปาอธิบาย เปลวไฟในอกของหยางมี่ก็มอดลงไปบ้างเล็กน้อย

แต่เธอยังคงหันไปมองซูหานแล้วเอ่ยถามอย่างจริงจัง "จริงเหรอ"

ซูหานพยักหน้า "อืม เพื่อนผมเอง เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน ก็แค่อยากเลี้ยงข้าวน้องเขาสักมื้อ ไม่นึกว่าจะกลายเป็นเรื่องเอิกเกริกขนาดนี้"

"ตอนนี้นายมีชื่อเสียงแล้ว ดังแล้วไงล่ะ มันจะไม่กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ยังไง นายไม่รู้บ้างเหรอว่าตอนนี้ตัวเองมีแฟนคลับเยอะแค่ไหน พวกแอนตี้แฟนที่เคยด่านายก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลายมาเป็นแฟนคลับนายหมดแล้วนะ ตั้งสิบกว่าล้านคน นายคิดว่าแฟนคลับพวกนั้นฉันซื้อยอดฟอลปลอมให้นายหรือไง"

หยางมี่ยังคงใช้น้ำเสียงหงุดหงิด สั่งสอนอย่างเหน็ดเหนื่อยใจ

"แล้วบ้าเอ๊ย ผมจะไปตรัสรู้ได้ไงเล่า เมื่อก่อนผมไม่เคยเสนอหน้าออกสื่อสักหน่อย นี่เพิ่งเคยเป็นดาราครั้งแรกนะ ไม่ใช่คุณนี่หว่าที่ดังเป็นพลุแตกมาตั้งกี่ปีแล้ว"

ซูหานตอกกลับไปตรงๆ แถมยังสบถหลุดปากออกมาจนจู้ซวี่ตันกับเร่อปาที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับยืนอึ้ง

หยางมี่เองก็ถึงกับเหวอไปเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าสวนเธอแบบนี้ เธอเองก็เริ่มตระหนักได้ว่าคำพูดคำจาของตัวเองดูจะรุนแรงเกินไปจริงๆ

หลังจากนั้นน้ำเสียงของเธอก็อ่อนลงเล็กน้อย

เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ถึงได้อารมณ์ขึ้นหน้าขนาดนั้น แล้วทำไมต้องพูดจาใส่อารมณ์ถึงเพียงนี้

ก่อนหน้านี้ บรรดานักแสดงชายในสังกัดของเธอก็เคยมีข่าวฉาวทำนองเดียวกับซูหาน เธอยังไม่เคยโมโหเลยสักนิด

แต่พอกลายเป็นเรื่องของซูหาน เธอกลับโมโหเป็นพิเศษ

พอซูหานย้ำแล้วย้ำอีกว่าเป็นแค่เพื่อน ไม่ใช่แฟน ความโกรธของเธอก็คลายลงไปมาก

"เอาเถอะ เรื่องนี้ฉันในฐานะผู้จัดการก็บกพร่องเองด้วยที่ไม่ได้กำชับนายให้ชัดเจน แล้วก็ไม่ได้หาคนคอยดูแลนายให้ดี"

"ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว"

"เดี๋ยวฉันให้คนออกแถลงการณ์ ส่วนนาย ต่อไปนี้จะออกไปกินข้าวนอกบ้านสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้แล้วนะ สองวันนี้ฉันจะหาผู้ช่วยให้นายสักคน ต่อไปนายถ่ายละครเสร็จก็ต้องกลับบ้านทันที จะไปไหนต้องบอกฉันก่อน ได้รับอนุญาตแล้วถึงจะไปได้"

"เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ บอสหยาง"

เมื่อเห็นซูหานตอบรับอย่างว่าง่าย หยางมี่ก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

"ทุกคนเตรียมตัว! จะเริ่มถ่ายทำแล้วนะ!"

เสียงผู้กำกับตะโกนขึ้นมา หยางมี่ จู้ซวี่ตัน และเร่อปาจึงรีบขยับตัวทันที

"ต้องไปถ่ายละครก่อนแล้วล่ะ"

"อืม พวกคุณไปถ่ายเถอะ ผมรออยู่แถวนี้แหละ"

"ขอดูฝีมือการแสดงของพวกคุณหน่อย"

ซูหานพูดพลางมองหยางมี่ด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง "ให้ผมได้ดูการแสดงของบอสหยางชัดๆ หน่อย จะได้เรียนรู้ไว้บ้าง"

หยางมี่ถึงกับทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

เธอรู้ตัวดีว่าฝีมือการแสดงของตัวเองอยู่ในระดับธรรมดา ยิ่งอยู่ต่อหน้าซูหานด้วยแล้ว ให้ตายเถอะ มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด

"นายน่ะ…ถ้าอยากพักก็ไปนั่งพักห้องข้างๆ เถอะนะ ต้องถ่ายอีกตั้งนาน"

"ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ว่างๆ ขอดูหน่อยแล้วกัน"

"ถือว่ามาเรียนรู้"

หยางมี่: = =