บทที่ 68 หยางมี่: นายว่างขนาดนี้ ไปโปรโมตที่รายการ Back to Field สิ

กระแสสังคมออนไลน์ช่างมีมากและน่ากลัวเหลือเกิน

และทันทีที่โพสต์เวยปั๋วนี้ของหยางมี่เผยแพร่ออกไป มันก็ดึงดูดความสนใจของผู้คนนับไม่ถ้วนในพริบตา

ต้องรู้ก่อนว่าปกติแล้วเวลาเกิดกระแสดราม่าแบบนี้ หยางมี่ไม่เคยออกมาโพสต์เวยปั๋วอะไรเลย

ส่วนใหญ่สตูดิโอจะเป็นฝ่ายช่วยจัดการ ออกแถลงการณ์อะไรทำนองนั้นเสียมากกว่า

แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเดิม

การที่หยางมี่ออกโรงมาพูดด้วยตัวเองโดยตรง เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน

ชั่วพริบตา โพสต์เวยปั๋วนี้ของหยางมี่ก็ถูกชาวเน็ตดันจนติดเทรนด์ค้นหายอดนิยม

“เชี่ย??? หยางมี่ออกโรงพูดเองเลยเหรอ? ถ้างั้นก็แปลว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องโกหกน่ะสิ?”

“เชี่ยๆ เรือจิ้นที่กูพายสรุปไม่ใช่เรื่องจริงเรอะเนี่ย”

“ตอนแรกนึกว่าเร่อปามีแฟนแล้วจริงๆ แต่พอเห็นโพสต์นี้ของบอสหยางแล้ว ฉันก็โล่งอก”

“สรุปว่า รูปถ่ายใบเดียวตัดสินอะไรไม่ได้สินะ? หรือว่านั่นจะเป็นหอพักพนักงานจริงๆ?”

“แม่เจ้า หอพักพนักงานในฝันชัดๆ ได้อยู่ร่วมห้องกับสาวสวยเนี่ยนะ จะสบายเกินไปแล้วมั้ง”

“สรุปก็คือ เรื่องที่ลือกันในเน็ตตลอดหลายวันนี้เป็นเรื่องโกหกทั้งหมดสินะ?”

“โอ๊ยตาย หลายวันมานี้พวกเราก่นด่าซูหานว่าเป็นผู้ชายสารเลวมาตลอด ซูหานนี่น่าสงสารชะมัด”

“ใต้หล้าเดิมไร้เรื่อง คนโง่ขลาดเขลาหาเรื่องใส่ตน มาจาก ‘พงศาวดารราชวงศ์ถังฉบับใหม่’ ดูออกเลยว่าพี่มี่เป็นคนมีภูมิปัญญาแน่นจริงๆ”

“พี่มี่ ฉันรักพี่! ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ไม่มีทางทำอะไรซี้ซั้วแน่นอน ก็พี่มี่บ้านเราเป็นถึงตัวแม่ เป็นหญิงแกร่ง จะไปมองซูหานได้ยังไงกัน”

เมื่อเห็นชาวเน็ตถกเถียงกันอย่างคึกคัก หยางมี่ก็พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

ทว่าพอเลื่อนมาเห็นคอมเมนต์สุดท้าย หยางมี่กลับผุดรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งออกมา

ซูหานยอดเยี่ยมขนาดนั้น จะว่าไป เธอก็ชอบเขาอยู่ไม่น้อยจริงๆ นั่นแหละ

หลังจากกระแสดราม่าทั้งหมดได้รับคำชี้แจงจนคลี่คลาย ชาวเน็ตต่างก็พากันดันเร่อปา ดันหยางมี่ ดันซูหาน สรุปคือดันให้กำลังใจกันยกใหญ่

ในเมื่อเรื่องนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว

พอเห็นช่วงนี้ซูหานเอาแต่ว่างงานอยู่เรื่อย หยางมี่ก็เริ่มทนดูต่อไปไม่ไหว

เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อหาเบอร์ซูหาน แล้วกดโทรออก

ซูหานเพิ่งตื่นขึ้นมากินมื้อเช้าเสร็จ กำลังเตรียมจะเข้าสู่โลกจำลองตัวละครโทนี่ ทว่าเสียงริงโทนไพเราะจากมือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน

เขาเหลือบมองหน้าจอมือถือ “หยางมี่?”

“เช้าตรู่ขนาดนี้ โทรมาทำไมกันเนี่ย?”

ด้วยความสงสัย ซูหานจึงกดรับสาย

“ฮัลโหล บอสหยาง?”

“โทรมาแต่เช้า คิดถึงผมเหรอครับ?”

หยางมี่ที่ตอนแรกทำหน้าบึ้งตึงอยู่ พอได้ยินประโยคนี้ของซูหาน ใบหน้าก็พลันผุดรอยยิ้มบางๆ อารมณ์ผ่อนคลายลงไปมาก

“หลงตัวเองไปเถอะ!”

“ใช่ คิดถึงนาย!”

“โอ้โห ให้บอสหยางพูดคำนี้ออกมาได้นี่ หายากจริงๆ นะเนี่ย”

ทว่าประโยคถัดมาของหยางมี่กลับเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน จนซูหานถึงกับไม่อยากจะพูดต่อ

“ฉันติดต่อมามีธุระจริงจังนะ”

“หืม? ธุระจริงจังอะไรครับ?”

“ช่วงนี้นายว่างมากไม่ใช่เหรอ ยังไงกว่าหนังของพวกนายจะเข้าฉายก็ยังมีเวลาอีกพักใหญ่ ช่วงเวลานี้ฉันเลยช่วยติดต่องานให้นาย ให้ไปโปรโมตในรายการ ‘ชีวิตที่โหยหา’ สักหน่อย ถือโอกาสไปเปิดหน้าให้คนคุ้นตากันด้วย”

ชะ…ชีวิตที่โหยหาเนี่ยนะ???

ซูหานอึ้งไปเลย

“ใช่ รายการชีวิตที่โหยหา ไปออกรายการวาไรตี้สักหน่อย ให้ทุกคนได้ทำความคุ้นเคยกับนายไงล่ะ”

“ตั้งแต่นายเริ่มมีชื่อเสียงก็ยังไม่เคยปรากฏตัวที่ไหนเลย ถึงจะบอกว่าใช้ฝีมือทำให้ทุกคนยอมรับก็เถอะ แต่หลายๆ ครั้งมันก็ยังจำเป็นต้องทำการตลาดให้ตัวเองอย่างเหมาะสมด้วย”

“อีกอย่างทางรายการชีวิตที่โหยหาก็โทรมาติดต่อฉันโดยตรง บอกว่าอยากให้นายไปร่วมรายการสักเทป เป็นแขกรับเชิญอะไรทำนองนั้น”

“จะให้เด็กใหม่อย่างผมไปเป็นแขกรับเชิญเนี่ยนะ?”

ซูหานเพิ่งจะเริ่มมีชื่อเสียงเองนะ

รายการวาไรตี้ที่ฮิตขนาดชีวิตที่โหยหา จะยอมให้เขาไปเป็นแขกรับเชิญเนี่ยนะ

พูดตามตรง ในวงการมีดาราตั้งไม่รู้กี่คนที่อยากจะเบียดเสียดเข้าไปออกรายการนี้

เพราะชีวิตที่โหยหาถือเป็นรายการวาไรตี้ที่ทำออกมาได้โด่งดังมากในประเทศ เป็นรายการที่เรตติงครองอันดับหนึ่งของโลกออนไลน์ในเวลานี้เลยทีเดียว

แถมยังครอบคลุมกลุ่มผู้ชมกว้างขวาง ชายหญิง เด็กหรือคนแก่ก็ล้วนดูรายการนี้กันทั้งนั้น

ขอแค่ได้ไปออกรายการนี้ รับรองว่าจะต้องได้แฟนคลับกลุ่มใหม่กลับมาเป็นกอบเป็นกำแน่นอน และยังได้แสดงเสน่ห์เฉพาะตัวในรายการ ให้ชาวเน็ตได้รู้จักตัวเองมากขึ้นอีกด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่รายการชีวิตที่โหยหามาชวนเขาไปร่วมรายการ ส่วนหนึ่งก็เพราะช่วงก่อนหน้านี้เขาเป็นดาวรุ่งที่มีประเด็นดราม่าถาโถม เป็นจุดศูนย์รวมของกระแสความสนใจ

ดังนั้นถ้าชีวิตที่โหยหาเชิญเขาไป ก็อาจจะได้เกาะกระแสความนิยมของเขาไปด้วย และอีกอย่างคือฝีมือการแสดงของซูหานก็ยอดเยี่ยมจริงๆ ผู้กำกับได้ดูหนังของเขาแล้วรู้สึกทึ่งกับบทบาทนี้ ชอบเขา ก็เลยชวนให้ไปร่วมรายการ

สถานการณ์คร่าวๆ ก็ประมาณนี้

“ไปออกรายการวาไรตี้…ก็พอได้อยู่นะครับ”

“นายอยากไป ฉันยังไม่อยากจะให้นายไปเลย ยังจะมาทำเป็นไม่เต็มใจอีก”

หยางมี่บ่นอุบ

“ทำไมถึงไม่อยากให้ผมไปล่ะครับ? กลัวผมจะไปทำให้พี่ขายหน้าเหรอ?”

“แค่กๆ ก็ใช่น่ะสิ”

ซูหาน: ???

ซูหานถึงกับปรี๊ดขึ้นมาทันที

แม่เจ้า ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรไปเนี่ย

ฉันเป็นหนุ่มหล่อมาดเท่ขนาดนี้ จะไปทำให้ใครเขาขายหน้าได้ยังไงกัน?

“จะพูดยังไงดีล่ะ ก็ไม่ได้ถึงกับขายหน้าหรอก แต่เป็นห่วงว่านายไปออกรายการแล้วจะเกิดผลเสียหรือเปล่า ก็แหม บางทีนายชอบพูดอะไรตรงเกินไป มันจะไปล่วงเกินคนอื่นเขา ฉันเป็นห่วงแค่จุดนี้แหละ เข้าใจไหม?”

“งั้นก็แค่เสแสร้งเอาหน่อยก็ได้นี่ครับ!”

“แล้วอีกอย่าง ไปออกรายการถ้าไม่มีความสามารถพิเศษติดตัวไปบ้าง มันก็นะ…”

“ความสามารถพิเศษ? ร้องเพลง เต้น เล่นบาส?”

“ถ้านายร้องเพลงกับเต้นเป็น นั่นก็ดีเลยสิ”

“ทำไมผมจะทำไม่เป็นล่ะครับ?”

“นายเป็นเหรอ? จริงหรือหลอกเนี่ย?”

“หลอกครับ”

พอได้ยินที่ซูหานพูด รอยยิ้มบนหน้าของหยางมี่ก็แข็งค้างไปทันที

ความจริงแล้วซูหานทำเป็นจริงๆ จะว่ายังไงดีล่ะ ก็เพราะก่อนหน้านี้แสดงเป็นเฟิงอวี่ซิวแล้วได้ทักษะการแสดงระดับ SS

มันยังไม่ถึงระดับการแสดงที่ระบบต้องการ รางวัลที่ระบบมอบให้จึงไม่ใช่ทักษะการแสดง แต่เป็นเสียงร้องอะไรทำนองนั้นแทน

ด้วยเหตุนี้ เขาถึงได้ร้องเพลงเพราะมาก

แต่เขาก็จงใจบอกหยางมี่ว่าโกหก ไว้ถึงเวลาค่อยทำให้คนอื่นตกตะลึงทีเดียวเลยดีกว่า

“เฮ้อ ช่างเถอะ! จะมีความสามารถพิเศษหรือไม่มีก็ไม่เป็นไร สิ่งสำคัญที่สุดคือนายพยายามอย่าพูดจาล่วงเกินใครก็พอแล้ว”

“เดี๋ยวฉันไปยืนยันกับทางนั้นก่อน นายก็เก็บข้าวของสัมภาระรอไว้ในสองวันนี้ รอฉันแจ้งอีกที ตกลงไหม?”

“ได้ครับ”

ก็แค่รายการวาไรตี้ไม่ใช่เหรอ จะจัดการให้ยุ่งยากวุ่นวายทำไมกัน

หลังจากวางสาย ซูหานก็เข้าสู่โลกของภาพยนตร์ ‘Flash Point’ ต่อ เพื่อดำเนินการจำลองชีวิตของโทนี่ต่อไป