บทที่ 99 แคสต์บทโทนี่ใน Flash Point

“สวัสดีครับผู้กำกับเยี่ย”

“สวัสดีครับบอสหยาง”

หลังจากหยางมี่กับเยี่ยเหว่ยซิ่นทักทายจับมือกันพอเป็นพิธีแล้ว ซูหานก็ก้าวขึ้นมาด้านหน้า

“สวัสดีครับผู้กำกับเยี่ย”

พอเห็นซูหาน แววตาของผู้กำกับเยี่ยก็เป็นประกายขึ้นมาทันที “นายคือซูหานสินะ?”

“ครับผม”

“ฉันดูบทหนีหย่งเซี่ยวที่นายเล่นแล้ว ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ฉันชอบมากเลย”

“ในฐานะนักแสดงหน้าใหม่ เล่นได้ถึงขนาดนี้นับว่าหาได้ยากมากนะ”

เยี่ยเหว่ยซิ่นมองซูหานด้วยความถูกอกถูกใจอย่างเต็มเปี่ยม เมื่อเห็นภาพนี้ หยางมี่ก็พลอยรู้สึกปลาบปลื้มใจไปด้วย

“แล้วยังมีบทเฟิงอวี่ซิวนั่นอีก! เรื่องนั้นก็เล่นได้ดีมากเหมือนกัน”

“ฉันค่อนข้างชอบนายเลยล่ะ รู้สึกว่าบทที่นายเล่นกับตัวจริงของนายมันช่างขัดกันลิบลับจริงๆ”

แค่พบหน้ากัน ผู้กำกับเยี่ยเหว่ยซิ่นก็เอ่ยปากชมซูหานไม่หยุด

ชมแล้วชมเล่า เอ่ยปากชมประโยคแล้วประโยคเล่าไม่ขาดสาย

ซูหานฟังแล้วก็รู้สึกแฮปปี้อยู่ไม่น้อย

เมื่อก่อนเวลาไปออดิชันบทต่างๆ พวกผู้กำกับมักจะมองข้ามเขาเสียเป็นส่วนใหญ่

ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว มีผลงานเป็นชิ้นเป็นอัน ก็ได้รับความชอบและความชื่นชมจากผู้กำกับ

รู้สึกเหมือนยังไม่ทันได้เริ่มทดสอบบท ก็เหมือนจะผ่านฉลุยไปแล้วอย่างนั้นแหละ

ตอนนี้ซูหานมีความรู้สึกแรงกล้าแบบนี้อยู่จริงๆ

“ขอบคุณที่ชื่นชอบครับผู้กำกับเยี่ย”

“งั้นพวกเรามาเริ่มทดสอบบทกันเลยไหม?”

“ได้เลยครับ”

เข้าสู่ประเด็นหลักทันที

“นี่คือบทสำหรับออดิชัน นายลองดูคร่าวๆ ก่อนนะ”

“ไม่มีบทพูดอะไรมากหรอก หลักๆ อยู่ที่สายตาอะไรพวกนั้นน่ะ พอเสร็จตรงนี้แล้ว เดี๋ยวค่อยมาดูคิวบู๊กับพื้นฐานวิทยายุทธ์ของนายกันอีกที”

“โอเคไหม?”

ซูหานพยักหน้า “ครับ โอเคครับ”

หลังจากรับบททดสอบมา ซูหานก็กวาดสายตาดูคร่าวๆ และเข้าใจเนื้อหาได้ทันที

ฉากนี้ว่าด้วยเรื่องที่โทนี่กับน้องชายและสายสืบอย่างหัวเซิงกำลังช่วยกันขนเงินเพื่อเตรียมจะหนี

แต่ระหว่างนั้นหัวเซิงกลับเผยพิรุธ จนโทนี่จับได้ว่าเขาเป็นสายของตำรวจ แต่ภายนอกโทนี่ยังแกล้งทำเป็นไม่เปิดโปง ทั้งที่ในใจรู้กระจ่างแจ้งแล้ว เหลือแค่รอฉีกหน้ากากกันตรงๆ เท่านั้น

เนื้อหาคร่าวๆ มีประมาณนี้

ฉากนี้ทดสอบแววตาของโทนี่เป็นหลัก

ซูหานยังจำได้ว่าตอนที่เขาดูฉากนี้ในชีวิตก่อน สายตาของโทนี่มันช่างเฉียบขาดและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

หยางมี่หาที่นั่งลงข้างๆ ผู้กำกับเยี่ยเหว่ยซิ่น เตรียมจะดูการทดสอบบทของซูหานไปด้วยกัน

นักแสดงที่มาช่วยต่อบทเข้าประจำที่เรียบร้อยแล้ว ซูหานหลับตาลงเพื่อดึงอารมณ์ความรู้สึก

ตัวละครโทนี่เป็นบทที่เขาใช้เวลาจำลองชีวิตยาวนานที่สุด และในช่วงเวลานั้นเอง เขาก็ได้สลักบทบาทของโทนี่ลึกลงไปถึงกระดูกดำแล้ว

วินาทีที่ลืมตาขึ้นมา เขาก็ดึงความรู้สึกของการเคยเป็นโทนี่กลับคืนมาได้แล้ว

“เอาล่ะ เริ่มได้!”

หัวเซิง อาหู่ และโทนี่ช่วยกันแบกเงินวิ่งหนี

เพิ่งจะลงบันไดมา หัวเซิงก็ชะงักฝีเท้า “พี่หู่ ล็อกประตูหรือยัง?”

อาหู่ “จริงด้วย! ยังไม่ได้ล็อกเลย”

หัวเซิงส่งกระเป๋าเป้ในมือให้อาหู่ “เดี๋ยวฉันไปล็อกเอง พวกนายขึ้นรถไปก่อน”

จากนั้นหัวเซิงก็แอบโทรศัพท์ติดต่อหม่าจวินเพื่อส่งข่าว

หลังจากคุยสายและวางหูไปแล้ว หัวเซิงก็รีบร้อนวิ่งย้อนกลับลงบันไดมา

พอเหยียบลงบนขั้นบันไดสุดท้าย เมื่อเงยหน้ามองออกไป ก็ประจันหน้าเข้ากับโทนี่ที่รับบทโดยซูหานพอดี!

โทนี่ยืนอยู่ตรงหน้า แววตาคู่นั้นแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน

เพียงแค่สายตาเดียว ก็กระแทกใจเยี่ยเหว่ยซิ่นเข้าอย่างจัง

เยี่ยเหว่ยซิ่นดูแล้วขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

เขาลูบแขนตัวเองพลางพึมพำกับหยางมี่ “สายตานี้ ได้ใจจริงๆ ดูแล้วฉันยังใจหายใจคว่ำจนเริ่มจะกลัวขึ้นมาแล้วเนี่ย”

เมื่อเห็นผู้กำกับเยี่ยเอ่ยปากชมซูหานขนาดนี้ หยางมี่ก็รู้สึกปลาบปลื้มใจมาก

แต่ก็ต้องยอมรับจริงๆ ว่าสายตาของซูหานนั้นเฉียบขาดน่ากลัวมาก

เพียงแค่แววตาเดียว โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ก็เหมือนกับได้แสดงฉากนั้นออกมาทั้งหมดแล้ว

และก็เพราะสายตานี้นี่เอง ที่ทำให้สัมผัสได้ถึงหลายสิ่งหลายอย่าง มีเนื้อหาอัดแน่นอยู่ข้างในนั้นมากมาย

“ไปกันได้แล้วครับ พี่โทนี่” หัวเซิงเหงื่อแตกพลั่กด้วยความตึงเครียด

ซูหาน “ล็อกหรือยัง?”

“ล็อกแล้วครับ”

“คัต!”

เยี่ยเหว่ยซิ่นสั่งคัต การแสดงจึงหยุดลง

ผู้กำกับเยี่ยจ้องมองซูหานด้วยความชื่นชมอย่างยิ่ง พลางพยักหน้าไม่หยุด

“ดี!”

“ยอดเยี่ยมมาก!”

“นี่แหละคืออารมณ์ที่ผมต้องการ”

ไอ้หนุ่มนี่อนาคตไกลจริงๆ แววตานั่นสุดยอดเหลือเกิน

คือคนที่ฉันต้องการเลย

ผู้กำกับเยี่ยทอดถอนใจชื่นชมอยู่ลึกๆ

สายตายังคงมองซูหานพลางพยักหน้ารัวๆ

การแสดงของซูหานโดนใจเขาอย่างจัง เขาพอใจมาก และถูกใจสุดๆ

“ต่อไป แค่ทดสอบคิวบู๊อีกสักฉากก็พอแล้ว”

“ลองประมือกับครูฝึกคิวบู๊ของเราหน่อยแล้วกัน”

จากนั้นซูหานจึงเข้าคู่ซ้อมคิวบู๊กับครูฝึก

ในการซ้อมคิวบู๊ฉากนี้ ซูหานงัดทักษะการต่อสู้ออกมาใช้หลายรูปแบบ

ทั้งการจับล็อก มวยส่านต๋า ยูยิตสู มวยไทย ฟรีสไตล์ไฟต์ติง และอื่นๆ

การที่ซูหานแลกหมัดปะทะเพลงยุทธ์กับครูฝึกคิวบู๊ ทำเอาผู้กำกับเยี่ยและหยางมี่ดูแล้วรู้สึกสะใจ เพลิดเพลิน และเบิกบานใจเป็นที่สุด

“บอสหยาง ซูหานยังเป็นวิชาการต่อสู้เยอะขนาดนี้ด้วยเหรอเนี่ย?”

“ฝีไม้ลายมือเขาหลากหลายไม่เบาเลยนะ”

“คว้าตัวเขามาได้เนี่ย บอกเลยว่าได้ต้นไม้เงินต้นไม้ทองมาชัดๆ”

ผู้กำกับเยี่ยเอ่ยชมจากใจจริง

หยางมี่ยิ้มบางๆ “ผู้กำกับเยี่ยชมเกินไปแล้วค่ะ”

ความจริงเธอเองก็ไม่นึกว่าซูหานจะเชี่ยวชาญทักษะการต่อสู้มากมายขนาดนี้ ดูทรงแล้วเก่งกาจไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

โดยเฉพาะตอนที่ออกอาวุธปะทะกับครูฝึกคิวบู๊ ความสุขุมมั่นใจของซูหานยิ่งขับเสน่ห์เฉพาะตัวของเขาให้เปล่งประกายออกมา

ดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจเอาเรื่องทีเดียว

“เยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

พอนักแสดงหนุ่มเดินกลับมา ผู้กำกับเยี่ยเหว่ยซิ่นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“นายยังเป็นทักษะการต่อสู้อีกตั้งหลายแบบเลยเหรอเนี่ย?”

“ครับ ก็พอได้ รู้แค่งูๆ ปลาๆ เท่านั้นแหละครับ แต่ถ้าใช้ถ่ายหนังก็ถือว่าเพียงพอแล้ว”

ซูหานถ่อมตัวเข้าไว้

“ผมว่าลงตัวแล้วล่ะ!”

“บทโทนี่ ยกให้นายเลย!”

เยี่ยเหว่ยซิ่นตัดสินใจอย่างเด็ดขาดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินข่าวดีนี้ แววตาของหยางมี่ก็เป็นประกาย สบตากับซูหานด้วยความยินดี

“แล้วก็นี่คือบทภาพยนตร์ นายเอากลับไปอ่านให้ละเอียดนะ”

“อีกครึ่งเดือนเราจะเปิดกล้อง”

“ครึ่งเดือนไหวไหม?”

“ครับ เพียงพอแน่นอนครับ!”

“ผู้กำกับเยี่ยคะ วันนี้คงต้องขอตัวก่อนค่ะ เรื่องสัญญาไว้ค่อยส่งคนมาคุยรายละเอียดอีกทีนะคะ”

“ได้เลยครับ เดินทางปลอดภัยนะ”

เยี่ยเหว่ยซิ่นยืนส่งซูหานกับหยางมี่ มองตามแผ่นหลังที่เดินจากไปของซูหานพลางพยักหน้าไม่หยุด

“นักแสดงหน้าใหม่คนนี้ ร้ายกาจจริงๆ”

หลังออกจากกองถ่ายภาพยนตร์ ‘Flash Point’ และขึ้นมาบนรถ

หยางมี่หันไปมองซูหาน สายตาของเธอเปลี่ยนไปจากเดิมไม่น้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นซูหานออดิชัน ไม่คิดเลยว่าแค่ฉากทดสอบบทจะน่าทึ่งได้ขนาดนี้

ในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพที่ซูหานแลกหมัดปะทะกับครูฝึกคิวบู๊วนเวียนอยู่เต็มไปหมด

“ถ้าพัฒนาการของนายยังเป็นแบบนี้ต่อไป เกรงว่าในอนาคตอันใกล้ คงมีโอกาสก้าวไปถึงระดับจักรพรรดิภาพยนตร์ได้จริงๆ”

หยางมี่มองซูหานพร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยความทึ่ง

ซูหานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะในลำคอ “ไม่ใช่แค่มีโอกาสหรอกครับ”

หยางมี่หันขวับมามองเขา

สายตาของเขาแน่วแน่มั่นคง “แต่ต้องเป็นให้ได้ต่างหาก”