บทที่ 157 โอ๋ข้าหน่อย

เจียงเหมียวหันหลังให้พลางเช็ดน้ำตาตรงหางตา “ใครอาลัยอาวรณ์ท่านกัน ข้าโมโหต่างหาก เรื่องใหญ่ปานนี้ท่านปิดบังไม่บอกข้าได้อย่างไร”

ลั่วถิงเย่ไม่คิดเปิดโปงนาง “ใช่ เป็นความผิดของข้าเอง คราวหน้าข้าจะบอกเจ้าล่วงหน้าแน่นอน”

“ค่อยยังชั่วหน่อย”