บทที่ 156 ต้าซาน

“อีกทั้งข้ายังได้คุยกับแม่นางเจียง พี่ชายของนางสอบติดจวี่เหรินตั้งนานแล้ว กำลังอยู่ระหว่างเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อสอบคัดเลือก วันหน้าไม่แน่อาจจะได้เข้ารับราชการเป็นขุนนาง อีกสองปีเสียเอ๋อร์ของเราก็ต้องสอบเคอจวี่แล้วเหมือนกัน หากผูกสัมพันธ์อันดีกับตระกูลพวกเขาไว้ได้ มิใช่ว่าจะเป็นแรงสนับสนุนชั้นดีหรอกหรือ”

ภรรยาเถ้าแก่พานยังไม่เข้าใจ “แม้ตระกูลพานของเราจะไม่มีใครเป็นขุนนางในราชสำนัก แต่ก็ใช่ว่าจะไร้เส้นสายกับทางศาลากลางเสียเมื่อไหร่ ทางฝั่งตระกูลหลัก…”

“ตระกูลหลักมีลูกชายเรียนหนังสืออยู่ตั้งหลายคน ต่อให้มีเส้นสายก็ต้องประเคนให้คนบ้านตนเองก่อนสิ ไฉนเลยจะนึกถึงเสียเอ๋อร์บ้านเราเล่า”