บทที่ 197 ร่ำรวยอย่างเงียบเชียบ

หลงจู๊หยางยิ้มออกมา แก้มอูมหนาทำให้รอยยิ้มนั้นดูบิดเบี้ยวถมึงทึง สายตามืดหม่นกวาดมองไปในโถงใหญ่ เขาพบว่าแทบทุกโต๊ะล้วนมีจานขนมสี่ถึงห้าจาน รูปแบบของขนมประณีตงดงามยิ่ง เน้นความประณีตมิได้เน้นปริมาณ

เพียงคำนวณดูคร่าวๆ ก็พอบอกได้แล้วว่ามีกำไรมหาศาลเพียงใด

“ไม่ได้พบกันเสียนาน ที่แท้หลงจู๊หัวก็แอบมาโกยเงินเงียบๆ อยู่ที่นี่เองสินะ” แม้จะมีพัดบังอยู่ หลงจู๊หัวก็ยังได้กลิ่นอิจฉาตาร้อนโชยมา