บทที่ 200 ทนโทสะไม่ไหว

ลูกจ้างร้านช่างชุนหยวนรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง ยืนอยู่ด้านหลังหลงจู๊หัวแล้วบ่นพึมพำเสียงเบา "คนอะไรกัน โมโหตัวเองก็กลับไปอาละวาดที่บ้านสิ ไยต้องมาพาลใส่ร้านเราด้วย ไม่รู้จะวางท่าให้ใครดูกันแน่"

หลงจู๊หัวเหลือบมองเศษกระเบื้องแตกบนพื้น อารมณ์กลับเบิกบานขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

แม้ว่าเจียงเหมียวจะพูดจาเด็ดขาดแข็งกร้าวออกไปแล้ว ทว่าในใจก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง จึงได้แต่แอบสังเกตสถานการณ์หน้าประตูร้านช่างชุนหยวนอยู่ข้างประตูร้านเถียนผิ่นเซวียนตลอดเวลา