บทที่ 232 ยาดีขมปาก

เจียงเหมียวเอ่ยถามอย่างสงสัย “จริงหรือเจ้าคะ ท่านไม่ได้จงใจเปลี่ยนเป็นตัวยาที่ขมเป็นพิเศษหรอกนะ ทั้งที่สรรพคุณเหมือนกันแท้ๆ แต่กลับขมปี๋ถึงเพียงนี้?”

แววตาของโอวหยางเจินฉายแววไม่พอใจ “เจ้าเป็นเด็กเป็นเล็กจะมาซักไซ้เรื่องนี้ไปทำไมกัน?”

เมื่อเห็นเขาเริ่มมีน้ำโห เจียงเหมียวก็หัวเราะแหะๆ “ข้าแค่อยากจะขอเทียบยาป้องกันไข้หวัดให้พี่ใหญ่สักหน่อยน่ะเจ้าค่ะ อ๊ะ ไม่สิ ขอเผื่อเยอะหน่อย ให้คนที่ไปช่วยดับไฟได้ดื่มกันทุกคนเลย”