บทที่ 238 ปวดใจ

หมู่บ้านต้าหลิ่วซู่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาตรงชายขอบสุดนอกเมืองหลวง ในหมู่บ้านมีอยู่เพียงเจ็ดสิบกว่าครัวเรือน หลังมื้อเช้าผ่านพ้น จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงเอะอะอึกทึกดังแว่วเข้ามา

ไม่นานนัก พวกซยงหนูก็ส่งเสียงกู่ร้องโหยหวน พุ่งตรงเข้าใส่ชาวบ้าน เห็นสตรีก็ฉุดคร่า เห็นเด็กและบุรุษก็ฟันไม่เลือกหน้า

“โครม…”