บทที่ 311 พบจงฮวยอีกครา

หลานสุ่ยกับหลานซินเห็นเหนียงเหนียงไม่ขยับ ทั้งสองจึงไม่กล้าก้าวเท้าออกไปเช่นกัน

“ลุกขึ้นเถอะ” น้ำเสียงของเจียงเหมียวยังคงอ่อนโยน

ทว่าจงฮวยกลับรู้สึกราวกับมีเข็มทิ่มแทงแผ่นหลัง บนร่างประหนึ่งถูกขุนเขาลูกใหญ่กดทับ จนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น