บทที่ 53 ทางที่ไปไม่ได้

"ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน หากท่านไม่รับไว้ ข้าคงต้องไปหาปู่เก้ากับปู่เจ็ดแล้วล่ะ ข้าว่าสองท่านนั้นต้องยินดีมาช่วยแน่"

ผู้ใหญ่บ้านเจียงได้ยินเช่นนั้นก็รีบรับไว้ทันที

ด้วยเรื่องของบ้านสกุลเจียง ผู้ใหญ่บ้านเจียงรู้สึกได้ลางๆ ว่ามีคนในหมู่บ้านไม่พอใจเขาอยู่ ปกติมีเรื่องอะไรมักจะไปหาปู่เจ็ดกับปู่เก้าเสียมากกว่า ยิ่งเขาอาวุโสน้อยกว่าหนึ่งรุ่น บางคำจึงพูดออกไปได้ยาก

เวลานี้ กว่าเขาจะทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันได้สักอย่าง เขาจะปล่อยให้ความดีความชอบหลุดมือไปได้อย่างไร!

อีกอย่าง นี่มันคือเงินกับไข่นะ แม้จะเป็นไข่ไก่ป่าที่รสชาติด้อยกว่าหน่อย แต่มันก็กินได้!

เจียงเหมียวยกมุมปากขึ้น หัวเราะออกมาเบาๆ

ผู้ใหญ่บ้านเจียงถึงได้รู้ตัวว่าถูกยัยเด็กแสบนี่หลอกเอาเสียแล้ว เขาเดินจากไปด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ

เจียงเชียนได้แต่ใช้นิ้วเคาะหน้าผากเจียงเหมียวด้วยความจนใจ "เจ้าจะไปหาเรื่องผู้ใหญ่บ้านทำไมกัน?"

เจียงเหมียวเถียง "ข้าไม่ได้หาเรื่องเสียหน่อย ข้าแค่พูดความจริง อีกอย่างนะ หากข้าไม่เอ่ยปาก ท่านกับเขาก็ไม่รู้ว่าจะเกรงใจกันไปถึงเมื่อไหร่ ข้าดูแล้วยังเหนื่อยแทนเลย มีเวลานี้พี่ใหญ่เอาไปอ่านตำราไม่ดีกว่าหรือ!"

"นั่นก็จริงของเจ้า"

เจียงเชียนเองก็ไม่ชอบการติดต่อสื่อสารกับคนในหมู่บ้าน เดิมทีเขาคิดว่าหากผู้ใหญ่บ้านทำได้ดี ก็จะมอบเรื่องนี้ให้ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนจัดการ

ทว่าเมื่อคิดดูให้ดีแล้ว ผู้ใหญ่บ้านอาจไม่ได้ยุติธรรมไปได้ตลอด ดังนั้นชั่วคราวนี้เขายังไม่อาจมอบหมายงานลงบัญชีออกไปได้

เจียงเหมียวเงยหน้ามองท้องฟ้า "พี่ใหญ่ ท่านหิวหรือไม่?"

เจียงเชียนลูบท้อง "ข้ากินมื้อเช้าช้า เลยยังไม่หิว เจ้าเหนื่อยก็พักสักครู่เถอะ"

"ข้าไม่เหนื่อย ข้าแค่คิดว่าหากท่านไม่หิว ตอนนี้ข้าจะเอาผักป่าไปขายที่นั่น แล้วซื้อของกินกลับมา"

เจียงเชียนได้ยินดังนั้นก็ยิ่งไม่หิวเข้าไปใหญ่ "เจ้าอยากไปก็ไปเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ"

"วางใจเถอะ ข้ารู้ว่าควรทำอย่างไร"

เมื่อข้ามไปถึงอีกฝั่ง เจียงเหมียวก็ส่งผักป่าสองร้อยหกสิบชั่งให้ชายสวมแว่น ชายสวมแว่นตรวจดูคุณภาพผักแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะจ่ายเงินให้เจียงเหมียวตรงนั้นทันที

"แม่นาง เจ้าเก่งจริงๆ ใช้เวลาแค่วันเดียวก็เก็บผักป่าได้มากมายขนาดนี้"

"คนในบ้านช่วยข้าน่ะเจ้าค่ะ"

ชายสวมแว่นเองก็ไม่ได้คิดจะซักไซ้หรอกว่าผักมากมายขนาดนี้ขุดมาได้อย่างไร "มีคนช่วยก็ดีแล้วล่ะ แต่เจ้าเป็นเด็กสาวตัวคนเดียวมาส่งผักแบบนี้จะลำบากเกินไปหรือเปล่า? เอาอย่างนี้ไหม เจ้าบอกที่อยู่บ้านมา เดี๋ยวข้าให้คนไปขนเอง? จะได้ไม่ต้องลำบากวิ่งไปวิ่งมา"

เจียงเหมียวรีบโบกมือ "ไม่ต้องดีกว่าเจ้าค่ะ ที่บ้านของข้า รถเข้าไม่ได้"

ชายสวมแว่นเข้าใจว่าที่เจียงเหมียวพูดหมายถึงป่าลึกในหุบเขา ที่ซึ่งรถเข้าถึงได้ยากจริงๆ หากต้องทำให้รถเสียหายเพราะผักป่าราคาไม่กี่พันหยวนก็คงไม่คุ้ม เขาจึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย

หลังจากรับเงินแล้ว เจียงเหมียวก็ตรงไปยังถนนสายของกินที่คุ้นเคย

โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามี 'หาง' สองคนกำลังแอบตามหลังมา

"ท่านลุง เอาเนื้อแกะเสียบไม้สิบไม้เจ้าค่ะ ครึ่งหนึ่งเอาเผ็ด อีกครึ่งไม่เผ็ด"

"ได้เลย"

เนื่องจากเจียงเหมียวมาถนนสายของกินนี้บ่อย พ่อค้าแม่ค้าหลายรายเพียงได้ยินน้ำเสียงสุภาพผิดจากคนทั่วไป ก็รู้ทันทีว่าเป็นนาง จึงไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็เริ่มจัดของเตรียมให้ทันที

เจียงเหมียวซื้อของกินที่พี่ใหญ่ชอบ แล้วไปซื้อชานมที่ลั่วถิงเย่ชอบมาด้วย

ตอนเดินผ่านร้านค้าแห่งหนึ่ง นางตั้งใจจะส่องกระจกดูสักหน่อย แต่กลับพบโดยบังเอิญว่าไม่ไกลจากด้านหลังของนาง มีชายสวมชุดสูทสองคนกำลังจ้องมองมาทางนาง พอเห็นนางมองกลับไป ทั้งสองคนก็รีบหลบวับทันที

เจียงเหมียวขมวดคิ้ว สัญชาตญาณบอกนางว่า สองคนนี้ต้องเกี่ยวข้องกับชายสวมแว่นคนเมื่อครู่แน่ อาจจะเป็นคนที่ชายสวมแว่นส่งมาสะกดรอยตามนาง เพียงแต่นางไม่เข้าใจว่าชายสวมแว่นจะส่งคนมาตามนางทำไมกัน

นางมีอะไรให้น่าติดตามกัน?

หรือว่าจะมาปล้นชิงทรัพย์?

หลังจากรีบซื้อของกินจนครบ เจียงเหมียวก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตเจ้าประจำ เดินวนอยู่ครู่หนึ่งก็สลัดคนตามหลุดจนได้