บทที่ 54 ขโมยของ

ผู้กองหวงไล่ตามมาทันแล้ว

เห็นทีว่าจะหนีไม่พ้น เจียงเหมียวหัวใจแทบจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางนึกแผนเด็ดขึ้นมาได้ทันที "มีคนขโมยของ!"

ผู้กองหวง: "…"

ในขณะที่เขากำลังเหลียวมองหาหัวขโมยไปทั่ว เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น รปภ. ที่รีบวิ่งมาถึงต่างกรูเข้ามาขวางผู้กองหวงไว้ "ขอถามหน่อยครับ คุณจ่ายเงินค่าทิชชู่นั่นหรือยัง?"

ผู้กองหวงชะงักไปครู่หนึ่ง เจียงเหมียวอาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนีไปเสียแล้ว ผู้กองหวงโกรธจนใช้กำปั้นทุบฝ่ามือตัวเอง อีกนิดเดียวก็จะจับตัวนางได้แล้วเชียว อีกนิดเดียวแท้ๆ

เมื่อเผชิญกับคำถามของ รปภ. ซูเปอร์มาร์เก็ต ผู้กองหวงก็หยิบตราตำรวจออกมาแสดง นึกว่าเรื่องจะจบลงแค่นี้ แต่หลังจาก รปภ. ดูตรานั้นแล้ว ก็ยังคงแจ้งตำรวจอยู่ดี

รอจนกระทั่งตำรวจจากสถานีมารับตัวเขากลับไป คนทั้งสถานีก็รู้กันหมดว่าลุงหวงถูกจับเพราะขโมยทิชชู่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต เล่นเอาลุงหวงเสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาตั้งปณิธานว่าต้องจับตัวการที่ทำเรื่องนี้ให้ได้

อีกด้านหนึ่ง เจียงเหมียวที่เพิ่งรอดพ้นจากสถานการณ์คับขันมาได้ ก็ซื้อข้าวสารสองถุง แล้วแวะไปซื้อขนมปังกับเค้กจากพี่สาวร้านเบเกอรี่ แถมยังจองไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ด้วย ทำทุกอย่างเสร็จสรรพนางก็กลับบ้านด้วยความหมดแรง

ลั่วถิงเย่เป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความผิดปกติของนาง "เจ้าไปมีเรื่องชกต่อยกับใครมาหรือ?"

เจียงเหมียววางของลงบนโต๊ะ ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก แต่กลับไม่เห็นพี่ชาย "พี่ชายข้าล่ะ?"

"ทางการอำเภอประกาศกำหนดการเกณฑ์แรงงานแล้ว พี่ชายเจ้าเป็นบัณฑิตไม่กี่คนในหมู่บ้าน จึงถูกผู้ใหญ่บ้านเจียงเรียกตัวไปปรึกษาหารือเรื่องรับมือแล้ว"

พอพูดถึงเรื่องเกณฑ์แรงงาน ลั่วถิงเย่ก็รู้สึกแปลกใจ อยู่ดีๆ จะเปลี่ยนเส้นทางแม่น้ำไปทำไม? นอกจากจะสิ้นเปลืองแรงงานและทรัพย์สินแล้ว ยังไม่ได้ช่วยเรื่องการชลประทานหรือป้องกันอุทกภัยเลย ราชสำนักไม่น่าจะทำเรื่องที่เหนื่อยเปล่าและไร้ประโยชน์เช่นนี้

ในเมื่อมีเขื่อนตูเจียงเยี่ยนอยู่ อวี้โจวก็มีน้ำท่าอุดมสมบูรณ์มานานนับร้อยปี การเปลี่ยนทางน้ำจึงไม่มีความจำเป็นเลยแม้แต่น้อย

เจียงเหมียวถอนหายใจ "ข้าถูกคนสะกดรอยตาม แล้วยังไปเจอผู้กองหวงอีก ข้ากลัวเขาจะจับได้ว่าไม่มีบัตรประชาชน เลยรีบวิ่งหนีมา"

ลั่วถิงเย่กวาดสายตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า "เสร็จกัน ทีนี้เจ้าถูกผู้กองหวงหมายหัวเข้าแล้วแน่"

เจียงเหมียวรู้สึกว่าเขากำลังซ้ำเติม จึงชกเขาไปหนึ่งหมัด "ข้าถูกหมายหัว เจ้าดีใจนักหรือ?"

ลั่วถิงเย่โดนชกไปหนึ่งทีก็ไม่ได้โกรธ กลับรินน้ำให้ชามหนึ่ง "แต่เจ้าก็ไม่ต้องกังวลจนเกินไปหรอก ผู้กองหวงไม่มีเวลาว่างมาคอยจ้องเจ้าคนเดียวตลอดหรอก คราวหน้าเจ้าก็ทำตัวให้ฉลาดขึ้นอีกนิด เปลี่ยนสถานที่ซื้อขายก็พอแล้ว"

จากการเดินทางไปกลับหลายต่อหลายครั้ง ลั่วถิงเย่สรุปประสบการณ์ได้อย่างหนึ่งว่า จุดที่จะข้ามไปนั้นความจริงแล้วสามารถเปลี่ยนตามใจนึกของเจียงเหมียวได้ ขอเพียงอยู่ในขอบเขตของเมืองลึกลับ เจียงเหมียวก็สามารถไปที่ไหนก็ได้ตามต้องการ

เจียงเหมียวเองก็คิดเช่นนั้น "ดูท่าวันพรุ่งนี้คงต้องเปลี่ยนที่ซื้อขายจริงๆ เสียแล้ว"

พูดถึงตรงนี้ นางก็ยิ่งกลุ้มใจ "จริงๆ ข้าไม่ได้กลัวผู้กองหวงหรอกนะ ถึงเขาจะดูดุไปหน่อย แต่ข้ารู้ว่าเขาเป็นคนดี ข้ากังวลพวกคนของคุณนายฟางมากกว่า ท่านว่าพวกเขาจะสะกดรอยตามข้าทำไมกัน!"

ทั้งที่นางก็ไม่ได้ทำอะไรผิด อยู่ดีๆ คุณนายฟางจะมาสะกดรอยตามนางทำไม? คงไม่ใช่เพราะเงินแค่ไม่กี่พันหยวนหรอกกระมัง? ด้วยฐานะของคุณนายฟาง จะมาสนใจเงินเล็กน้อยแค่นี้ของนางเชียวหรือ?

ลั่วถิงเย่เดาเจตนาของตระกูลฟางออกในทันที "อาจเป็นเพราะผักป่าที่เจ้าเอาไปคุณภาพดีเกินไป ตระกูลฟางคงเล็งเห็นกำไรในส่วนนี้ เลยอยากจะรวบยอดเก็บเกี่ยวไปทั้งหมด"

"ผักป่ามันมีค่ามากขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงขั้นต้องทำถึงขนาดนี้?" เจียงเหมียวถามอย่างไม่เข้าใจ