บทที่ 55 ซื้อเอี๊ยม

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลไปหรอก พี่ชายข้าเป็นถึงซิ่วไฉ ไม่จำเป็นต้องไปใช้แรงงานอะไรนั่นหรอก ส่วนท่านเองก็คงไม่ต่างกัน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบ้านเราเสียหน่อย ท่านรีบคิดเถอะว่าจะกินผักอะไรกันดี?”

มองดูเจียงเหมียวที่กำลังเลือกเมล็ดพันธุ์ผักอย่างตั้งใจ ลั่วถิงเย่ก็ค่อยๆ รู้สึกสงบใจลง “เจ้าพูดถูกแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราจริงๆ”

ไม่นาน ทั้งสองก็เลือกเมล็ดพันธุ์ผักเสร็จ

ระหว่างเดินผ่านร้านขายผ้า ลั่วถิงเย่ก็จูงมือเจียงเหมียวเดินเข้าไปข้างใน

“ท่านลากข้าเข้ามาทำไมกันเจ้าคะ? ไม่ใช่ว่าข้าซื้อผ้าไปตัดชุดให้ท่านกับพี่ชายเรียบร้อยแล้วหรอกหรือ พี่ซานซิ่งกำลังช่วยข้าเย็บอยู่ อีกสองวันก็น่าจะเสร็จแล้วนะ”

“เจ้าเอาแต่ซื้อผ้าให้ข้ากับพี่ชายเจ้า แล้วทำไมไม่คิดจะซื้อผ้าให้ตัวเองบ้างเล่า?”

เจียงเหมียวมองดูชุดที่ซักจนซีดของตัวเองแล้วส่ายหน้า “ชุดของข้ายังใส่ได้อยู่ อีกอย่างข้าก็ไม่ได้ออกไปเจอใครนี่ ท่านกับพี่ชายไม่เหมือนกัน พวกท่านเป็นบัณฑิต ออกไปข้างนอกต้องพบปะผู้คน ถ้าแต่งตัวซอมซ่อจะถูกคนดูถูกเอาได้ ข้าน่ะไม่เป็นไรหรอก”

พอมองดูเหล่าฮูหยินและคุณหนูที่เดินเข้าออกร้าน เจียงเหมียวก็รู้สึกอึดอัด จึงดึงตัวลั่วถิงเย่หวังจะรีบออกไป “เราไปกันเถอะเจ้าค่ะ อย่าไปขวางทางทำมาหากินของเขาเลย”

ลั่วถิงเย่กลับไม่ขยับเขยื้อน เขาคว้าตัวเจียงเหมียวที่พยายามจะหนีไว้ แล้วเคาะจมูกนางเบาๆ “เจ้านี่นะ บางครั้งก็ไม่รู้ความเอาเสียเลย แต่บางครั้งก็รู้ความจนน่าสงสาร เจ้าน่าจะคิดบ้างนะว่าหากเจ้าแต่งตัวไม่ดี พี่ชายเจ้าจะมีหน้ามีตาได้อย่างไร? น้องสาวของซิ่วไฉผู้หนึ่งกลับสวมเสื้อผ้าเก่าขาดวิ่น หากแพร่งพรายออกไป คนนอกจะมองพี่ชายเจ้าอย่างไร?”

“เอ๊ะ?”

เจียงเหมียวลังเล หากเป็นเรื่องของตัวเอง นางไม่ใส่ใจหรอก แต่ถ้าเป็นเรื่องของพี่ชาย นางคงต้องนำไปคิดดูสักหน่อย

ภายใต้คำแนะนำแกมบังคับของลั่วถิงเย่ ในที่สุดเจียงเหมียวก็ยอมซื้อผ้าสีพื้นเรียบๆ มาสองผืน

เดิมทีลั่วถิงเย่อยากซื้อให้มากกว่านี้ แต่เจียงเหมียวขัดหัวชนฝาไม่ยอมท่าเดียว

เจ้าของร้านเห็นลั่วถิงเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าตาหล่อเหลา จึงลดราคาให้พวกเขาไปห้าอีแปะ

ลั่วถิงเย่กวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ไม่พบของที่ต้องการ จึงถามว่า “เถ้าแก่เนี้ย ที่นี่ไม่มีเอี๊ยมขายหรือ?”

เถ้าแก่เนี้ยชะงักไป

แขกคนอื่นในร้านต่างหันมามอง บางคนอิจฉาเจียงเหมียว บางคนก็มองว่าน่าไม่อายแล้วเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ

เรื่องพวกนี้เจียงเหมียวไม่ประสีประสาโดยสิ้นเชิง ไม่เคยมีใครสอนนางมาก่อน ดังนั้นตอนที่ลั่วถิงเย่พูดถึงเอี๊ยม นางจึงเข้าใจไปว่าลั่วถิงเย่จะซื้อไว้ใส่เอง

“ท่านจะซื้อเอี๊ยมมาใส่หรือเจ้าคะ?”

“…”

“…”

“…”

ลั่วถิงเย่หน้าแดงก่ำ ถลึงตาใส่เจียงเหมียวอย่างแรง

เถ้าแก่เนี้ยหัวเราะร่วนจนหยุดไม่ได้อยู่นานกว่าจะสงบลงได้ “ข้าทำร้านขายผ้ามาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เจอแขกน่าสนใจเช่นพวกท่านนะเนี่ย!”

เจียงเหมียวไม่เข้าใจ มีอะไรน่าขำกัน?

ลั่วถิงเย่กระตุกมุมปากด้วยความกระดากใจ เขาพยายามข่มความร้อนผ่าวบนใบหน้าแล้วเอ่ยถาม “ไม่ทราบว่าที่ร้านมีหรือไม่ ข้าไม่ได้ซื้อให้ตัวเองหรอกนะ… ซื้อให้นางต่างหาก”

เดิมทีลั่วถิงเย่ตั้งใจจะหาของใช้สตรีในยุคปัจจุบันมาให้เจียงเหมียว แต่ประการแรกคือที่นี่ไม่มีขาย ประการที่สอง ยัยทึ่มนี่คงไม่เข้าใจหรอก อีกอย่างนางยังเด็กนัก คงยังไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนั้นในตอนนี้

คิดไปคิดมา เห็นจะมีก็แต่เอี๊ยมนี่แหละที่เหมาะสมที่สุด

ใครจะไปนึกว่ายัยเด็กนี่จะไร้เดียงสาเรื่องพวกนี้ขนาดนี้ แม้แต่เอี๊ยมคืออะไรนางยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

เถ้าแก่เนี้ยเองก็ดูออกว่าเจียงเหมียวไม่รู้เรื่องอะไรเลย จึงเอ่ยขึ้น “แม่นาง เชิญทางนี้เถอะเจ้าค่ะ”

“หา?”

เจียงเหมียวทำหน้ามึนงงพลางเดินตามเถ้าแก่เนี้ยเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่พอได้ฟังคำอธิบายวิธีสวมใส่เอี๊ยม ใบหน้าของนางก็แดงก่ำไปจนถึงใบหูและลำคอ

ไม่นึกเลยว่าของสิ่งนี้จะสวมใส่แบบนี้! นางยังเข้าใจผิดคิดว่าลั่วถิงเย่ซื้อมาใส่เองเสียอีก น่าอายจริงๆ มิน่าล่ะเมื่อครู่เขาถึงได้ถลึงตาใส่ตน