บทที่ 56 ตัวขัดขวาง

ลั่วถิงเย่ตบหลังม้าเบาๆ ม้าเจ้ากรรมก็ส่งเสียงร้องดังลั่น ทำให้แม่ผัวลูกสะใภ้สองคนนั้นตกใจจนถอยกรูดไปด้านหลังอย่างลนลาน

“ท่านย่า ตอนนี้ท่านเห็นข้าแล้ว หากไม่มีธุระอะไร ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าค่ะ”

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า” หลี่เพ่ยหลานรีบขวางทางนางไว้ พลางดึงแขนเสื้อย่าเจียง

ย่าเจียงเปิดปากอย่างลังเล “อาเหมียว ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานเจ้าพาพวกสะใภ้ในหมู่บ้านขึ้นเขาไปขุดผักป่า แถมยังหาเงินได้ไม่น้อยเลย จริงหรือเปล่า”

ที่แท้ก็อยากได้เงิน

“ขุดผักป่าน่ะเรื่องจริง แต่เรื่องหาเงินได้น่ะไม่จริงหรอกเจ้าค่ะ อย่างไรเสียพวกเราก็อยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ข้าจะหาเงินได้สักเท่าใดเชียว? อีกอย่างมีผู้ใหญ่บ้านเจียงคอยดูอยู่ กำไรเท่าไหร่เขาย่อมรู้อยู่แก่ใจ ข้าก็แค่พอได้ค่าเหนื่อยอีแปะสองอีแปะเท่านั้นเอง”

ย่าเจียงกลับไม่ฟังคำอธิบายของนาง “นั่นก็ยังถือว่าได้เงินไม่ใช่หรือ?”

เจียงเหมียวไม่รู้ว่านางคิดจะทำอะไรกันแน่ “ท่านย่า ท่านต้องการจะพูดอะไรกันแน่เจ้าคะ?”

“คืออย่างนี้ ผู้ใหญ่บ้านเจียงแจ้งทุกคนในวันนี้ว่าทางการส่งประกาศเกณฑ์แรงงานมา แต่ละบ้านต้องส่งชายฉกรรจ์หนึ่งคน บ้านอารองของเจ้านั้น เจ้าก็รู้ว่าอารองของเจ้าอายุมากแล้ว หู่จื่อก็ยังบาดเจ็บ ส่วนอาเฟยก็ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ อยู่เลย”

สีหน้าของเจียงเหมียวมืดครึ้มลงในทันที “ท่านย่า ท่านคงไม่ได้อยากให้พี่ชายข้าไปเกณฑ์แรงงานแทนพวกเขาหรอกนะเจ้าคะ”

หลี่เพ่ยหลานยิ้มแย้ม “จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า? อีกอย่างเจ้าก็รู้อยู่ว่าขาของพี่ชายเจ้าเป็นเช่นไร จะให้เขาไปเกณฑ์แรงงานได้อย่างไรกัน”

ไม่ใช่หรือ?

หรือว่านางคิดมากไปเองจริงๆ?

ลั่วถิงเย่อยากจะเขย่าหัวเจียงเหมียวให้หลุดจริงๆ โดนหลอกมาตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว ไม่รู้หรืออย่างไรว่าเพียงพอนไปอวยพรวันตรุษจีนให้ไก่ ย่อมไม่มีเจตนาดี!

โชคดีที่เจียงเหมียวไม่ใช่คนโง่ นางไม่รู้ว่าพวกนางคิดจะทำอะไรกันแน่ แต่รู้ว่าพวกเขาต้องไม่มีเจตนาดีอย่างแน่นอน จึงมองย่าเจียงด้วยความระแวดระวัง “ท่านย่าพูดถูกเจ้าค่ะ พี่ชายข้าขาไม่ดี ย่อมไม่มีทางไปเกณฑ์แรงงานได้อยู่แล้ว”

หลี่เพ่ยหลานดึงแขนเสื้อย่าเจียง พลางส่งสัญญาณให้รีบพูด

ย่าเจียงพยักหน้าพลางรีบกล่าว “สถานการณ์ในบ้านเจ้าน่าจะรู้ดี อารองของเจ้าไม่มีคนไปเกณฑ์แรงงานจริงๆ ข้าเลยต้องมาหาเจ้า”

เจียงเหมียวทำหน้าตกใจ “ท่านย่า ท่านคงไม่ได้จะให้ข้าไปหรอกนะเจ้าคะ!”

ถึงแม้นางจะมีแรงเยอะ แต่ก็นับว่าเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง ไยถึงทำกับนางเช่นนี้ได้?

หลี่เพ่ยหลานหัวเราะแห้งๆ “อาเหมียว เจ้าคิดมากไปแล้ว ท่านย่าของเจ้าเอ็นดูเจ้าแทบไม่ทัน จะให้เจ้าไปได้อย่างไรกัน ผู้ใหญ่บ้านเจียงบอกว่าหากบ้านไหนไม่มีคนไปจริงๆ สามารถใช้เงินทดแทนได้ คนละสิบตำลึง”

หลี่เพ่ยหลานกล่าวพลางหัวเราะ “เจ้าหาเงินได้ไม่ใช่หรือ สิบตำลึงคงพอมีอยู่กระมัง!”

ที่แท้ก็มาขอเงินนี่เอง ช่างกล้าคิดนัก ขนาดบ้านผู้ใหญ่บ้านเจียงยังไม่กล้าเอาเงินไปแทนตัว แต่นางกลับดีนัก ถึงกับอยากให้ใช้เงินไปแทน

นี่เห็นนางเป็นหมูให้เชือดหรืออย่างไร?

เจียงเหมียวหันไปถามลั่วถิงเย่ “ข้าดูเหมือนคนโง่มากหรือ?”

ลั่วถิงเย่ส่ายหน้าอย่างจริงจัง “ไม่โง่”

“นั่นสิ ข้าก็ดูไม่โง่นี่นา ทำไมถึงมีคนอยากมองข้าเป็นคนโง่กันนะ?”

สีหน้าของหลี่เพ่ยหลานเปลี่ยนไป “อาเหมียว ก็แค่สิบตำลึงเองไม่ใช่หรือ เจ้ามีเงินแต่ไม่ยอมควักออกมา หรือว่าอยากจะเห็นอารองของเจ้าไปตายกันแน่?”

เจียงเหมียวหัวเราะหึๆ “คนที่อยากให้อารองไปตายคือท่านมิใช่หรือ พี่ชายข้าเคยให้เงินท่านไปตั้งสองร้อยตำลึง ท่านแค่หยิบออกมาเพียงนิดเดียวก็พอแล้วมิใช่หรือ จะมาขอข้ายืมเงินทำไมกัน เงินของข้าต้องเก็บไว้รักษาขาให้ท่านพี่ใหญ่!”

เจียงเหมียวเอามือปิดปากด้วยความตกใจ “อาสะใภ้รอง ท่านคงไม่ได้จงใจอยากให้อารองไปตายจริงๆ หรอกนะ มิน่าล่ะถึงไม่ยอมเอาเงินออกมา ที่แท้ก็อยากเก็บเงินไว้แต่งงานใหม่นี่เอง เรื่องนี้ท่านคิดเช่นนี้ อารองทราบหรือไม่?”

ย่าเจียงหันไปมองหลี่เพ่ยหลานอย่างลังเล

“นังแพศยาน้อย เจ้าพูดอะไรนะ แต่งงานใหม่อะไรกัน!” หลี่เพ่ยหลานเริ่มลนลาน