บทที่ 57 ไลต้ากับไลเอ้อร์

ไลต้ากับไลเอ้อร์ไม่คาดคิดเลยว่าลั่วถิงเย่จะไม่เกรงกลัวพวกตนแม้แต่น้อย ต้องรู้ไว้ว่าในตำบลหยางหลิ่ว พวกเขาก็นับเป็นนักเลงที่มีชื่อเสียงไม่เบา “เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกข้าเป็นใคร?”

ลั่วถิงเย่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ส่ายหน้าแล้วกล่าวตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ไม่รู้จัก”

ไลต้า: “…”

ไลเอ้อร์: “…”

เล่นเอาเสียเวลาเปล่า สุดท้ายกลับไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ช่างน่าโมโหจริงๆ

ไลต้าประสานมือ “ข้าชื่อไลต้า ส่วนนี่คือไลเอ้อร์น้องชายคนที่สองของข้า คนที่หายไปคือไลซานน้องชายคนที่สาม”

มีเสียงหัวเราะพรืดดังออกมาจากในรถม้า

ไลเอ้อร์หันปลายมีดไปทางรถม้า “ใครอยู่ในนั้น!”

เจียงเหมียวปัดปอยผมข้างหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้างดงามนั้น

เวลานี้เจียงเหมียวอาจยังเรียกไม่ได้ว่าเป็นหญิงงามล่มเมือง แต่ในหมู่บ้านห่างไกลเช่นนี้ นางถือเป็นโฉมสะคราญประจำหมู่บ้านได้อย่างแน่นอน ดังนั้นเมื่อไลต้ากับไลเอ้อร์ได้เห็นใบหน้านั้น จึงจ้องมองตาไม่กะพริบ

แม้แต่เจียงหู่ยังตกตะลึงไปชั่วขณะ

ใบหน้าเช่นนี้หากขายไปหออี๋หง อย่างน้อยต้องได้ราคาห้าสิบตำลึงเชียวนะ! เงินห้าสิบตำลึงนั่นน่ะ มากพอจะใช้แต่งเมียแถมยังสร้างเรือนหลังคากระเบื้องหลังใหญ่ได้อีกตั้งสองหลัง

โชคดีนักที่ตอนนั้นไม่ได้ให้นางแต่งกับตาเฒ่าขี้โรคในหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เงินก้อนโตขนาดนี้แน่

เจียงเหมียวหารู้ไม่ว่าเจียงหู่กำลังคิดการณ์อันใดอยู่ นางเพียงแค่รู้สึกไปเองว่าแววตาของเขาช่างคล้ายกับตอนที่อาสะใภ้รองวางแผนเล่นงานนางเสียจริง ไม่รู้ว่าในใจเขากำลังคำนวณอะไรอยู่อีก

แววตาของลั่วถิงเย่ดุจคมมีดนับพันเล่ม เขารู้สึกไม่ชอบใจอย่างยิ่งที่เห็นทั้งสามคนจ้องมองเจียงเหมียวด้วยสายตาเช่นนั้น แม้แต่น้ำเสียงที่เขากล่าวกับเจียงเหมียวก็ยังแข็งกร้าวขึ้น “เจ้าออกมาทำไม?”

“เหตุใดข้าจะออกมาไม่ได้เล่า? ที่นี่คือหมู่บ้านของเรานะ หรือว่าคนทั้งสองคิดจะมาสร้างเรื่องที่หมู่บ้านเหอวานงั้นหรือ? นึกว่าคนในหมู่บ้านเราตายกันหมดแล้วหรือไง!”

เจียงเหมียวเท้าสะเอวอย่างมั่นใจ “เชื่อหรือไม่ว่าหากข้าตะโกนขึ้นมาเพียงคำเดียว คนในหมู่บ้านต้องแห่กันมาที่นี่แน่ ถึงตอนนั้นต่อให้พวกเจ้าอยากหนีก็หนีไม่พ้นแล้ว”

ไลต้าถลึงตาใส่ “เจ้าขู่ใครกัน! ต่อให้เจ้าเรียกคนมาทั้งหมู่บ้าน ก็ต้องส่งตัวน้องชายข้าออกมา!”

ไลเอ้อร์เสริมขึ้นมาประโยคหนึ่ง “หากส่งตัวน้องชายข้าไม่ได้ เจ้าก็ต้องไปกับพวกข้า”

พูดพลางกวาดสายตาโลภโมโทสันไปที่หน้าอกของเจียงเหมียวอย่างจาบจ้วง

เจียงหู่ขมวดคิ้วแน่น นี่คือเหยื่อที่เขาหมายตาไว้ จะปล่อยให้ถูกคนพวกนี้แย่งไปได้อย่างไร?

หากเจียงเหมียวตกไปอยู่ในมือของคนทั้งสอง เขาก็คงไม่ได้อะไรเลย

แววตาสังหารวูบผ่านดวงตาของลั่วถิงเย่

ไลต้ากับไลเอ้อร์หวาดหวั่นจนต้องกลืนน้ำลายลงคอ ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว

เจียงหู่รีบอธิบายอย่างเอาใจ “พี่ไลต้า พี่ไลเอ้อร์ ข้าบอกท่านแล้วไง พี่ไลซานแค่มากินข้าวที่บ้านข้าเท่านั้น เขาตกลงว่าจะไปสืบข่าวที่บ้านใหญ่จริง แต่ผ่านไปทั้งคืนก็ยังไม่กลับมา ข้าว่าเขาคงไม่ได้ไปสืบข่าวหรอก บางทีอาจจะแอบหนีไปเล่นพนันที่ไหนแล้วก็ได้”

สองพี่น้องมองหน้ากัน น้องชายคนที่สามมีความเป็นไปได้ที่จะทำเรื่องแบบนั้นจริงๆ ทว่าเมื่อพวกเขามาถึงที่นี่แล้ว ทั้งลงไม้ลงมือทั้งด่าทอไปแล้ว หากต้องจากไปอย่างเสียหน้าเช่นนี้ แล้วชื่อเสียงของพวกเขาทั้งสองในยุทธภพจะยังเหลืออยู่หรือ?

อีกอย่าง ปกติแล้วพวกเขาเป็นพวก “ห่านป่าบินผ่านยังถอนขน สัตว์ป่าเดินผ่านยังถลกหนัง” จะยอมปล่อยหญิงงามที่งดงามปานนี้ไปได้อย่างไร?

นางก็เป็นน้องสาวของเจียงหู่ไม่ใช่หรือ ในเมื่อหาน้องชายไม่พบ ก็เอาตัวนางไปชดใช้หนี้แทนเสียก็สิ้นเรื่อง

พวกเขาจะพานางกลับไปเชยชมให้หนำใจก่อน พอเบื่อแล้วค่อยขายต่อให้กับหออี๋หง เท่านี้เงินค่าสินสอดก็มีพร้อมแล้ว

ไลต้ากับไลเอ้อร์พลันมีแผนการในใจทันที

“น้องชายคนที่สามของข้าไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้ลงคอหรอก ต้องเป็นพวกเจ้าที่ซ่อนตัวเขาเอาไว้แน่ๆ บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าน้องชายของข้าอยู่ที่ไหน!”