บทที่ 58 ดื้อรั้นไม่ยอมรับ

เจียงหู่กุมมือตัวเองพลางพยักหน้าถี่ๆ “ข้ากับหล่ายซานเป็นพี่น้องกัน ข้าจะทำร้ายเขาได้อย่างไรเล่า? ยิ่งเรื่องซ่อนตัวเขานี่ไม่ต้องพูดถึงเลย พวกเจ้าต่างหากที่กุเรื่องขึ้นมาเอง”

หล่ายต้าเองก็รู้สึกว่าเจียงหู่ไม่น่าจะซ่อนคนไว้ได้ จึงเบนสายตาไปที่ชายหญิงสองคนบนรถม้าแทน

เจียงเหมียวกำลังก้มมองลั่วถิงเย่ด้วยสีหน้าดุดัน มือของนางบีบคางเขาไว้แน่น ส่วนลั่วถิงเย่นั้นมองดูราวกับลูกแกะที่รอวันถูกเชือดไม่มีผิด

นี่คิดจะเผด็จศึกกันเลยหรือไร?

ลั่วถิงเย่รับรู้ได้ถึงสายตาของคนเหล่านั้น ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย บัดซบ… ยัยบื้อนี่รู้ตัวบ้างหรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่?

เขาออกแรงแกะมือเจียงเหมียวออก “อย่าเหลวไหล”

เจียงเหมียวหน้าแดงระเรื่อ “มองพวกข้าทำไม? พวกเจ้าก็พูดเรื่องของพวกเจ้าไปสิ”

ย่าเจียงเข้าใจสถานการณ์แล้ว รีบคว้าชายเสื้อเจียงเหมียวไว้แน่น “อาเหมียว หลานรักของย่า หากเจ้ารู้ว่าคนผู้นั้นอยู่ที่ไหน ก็รีบบอกพวกเขาไปเถิด หากพวกเขาหาคนไม่เจอ ต้องไม่ปล่อยอาหู่ไปแน่ อย่างไรเสียอาหู่ก็เป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้านะ”

เจียงเหมียวพยายามดึงเสื้อคืนมาพักใหญ่กว่าจะสำเร็จ “ท่านย่า เรื่องอื่นข้าพอผ่อนปรนให้ได้ แต่เรื่องชีวิตคน ข้าจะไปช่วยได้อย่างไรเจ้าคะ”

“หากทางการรู้เข้า ข้าต้องติดคุกเป็นแน่ ท่านย่ามักบอกเสมอว่ารักข้าที่สุด คงไม่คิดจะนั่งมองข้าติดคุกหรอกใช่ไหมเจ้าคะ”

ย่าเจียงอ้าปากค้าง พูดไม่ออก

“อีกอย่าง พวกเขาก็ไม่มีหลักฐานเสียหน่อย คนหายที่หมู่บ้านเรา แล้วจะมาทวงคนกับพวกเราได้อย่างไร? หากเขาไปหายที่อื่นเล่า? พวกเราไม่ซวยฟรีหรือ?”

“จริงด้วยสิ หากคนไม่ได้หายที่หมู่บ้านเราล่ะ?” หลี่เพ่ยหลานเพิ่งฉุกคิดขึ้นได้

ขณะนั้นเอง ผู้ใหญ่บ้านเจียงก็นำกลุ่มชายหนุ่มในหมู่บ้านตรงเข้ามาด้วยท่าทางขึงขัง

หล่ายต้ากับหล่ายเอ๋อร์สบตากันอย่างระแวดระวัง ในเวลาไม่นาน ชาวหมู่บ้านเหอวานก็ล้อมสองพี่น้องคู่นี้ไว้

ยังไม่ทันที่ผู้ใหญ่บ้านเจียงจะได้เอ่ยปาก เจียงเหมียวก็ชิงพูดขึ้นก่อน “ท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน เรื่องเป็นอย่างนี้เจ้าค่ะ คนสองคนนี้มีน้องชายหายไป แล้วบังเอิญว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน พี่หู่จื่อเคยไปกินข้าวกับคนผู้นั้น ทั้งสองคนเลยปักใจเชื่อว่าพี่หู่จื่อเป็นคนซ่อนตัวเขาไว้ จึงบุกมาอาละวาด แถมยังลงมือทำร้ายพี่หู่จื่อด้วยเจ้าค่ะ”

ผู้ใหญ่บ้านเจียงกวาดสายตามองนิ้วมือที่แดงก่ำของเจียงหู่ ใบหน้าของเขาพลันเครียดขึง “ข้าขอถามพวกเจ้าหน่อยเถิด มีหลักฐานอันใดมายืนยันว่าน้องชายของพวกเจ้าหายไปในหมู่บ้านเรา”

หล่ายต้าตอบกลับอย่างมั่นใจ “ย่อมมีสิ! ก่อนน้องชายข้าจะออกมา เขาบอกว่ารับคำขอของเจียงหู่มาช่วยงาน เมื่อครู่สตรีผู้นั้นก็เพิ่งพูดไปว่า ตอนที่น้องชายข้ามา เจ้าคนนี้ยังฆ่าไก่เลี้ยงรับรองอยู่เลย หลังจากนั้นคนก็หายไป หากไม่หายที่หมู่บ้านนี้ แล้วจะไปหายที่ไหนได้อีก?”

หลี่เพ่ยหลานกลัวผู้ใหญ่บ้านเจียงจะหันมาสงสัยเจียงหู่ลูกชายของนาง จึงรีบอธิบาย “ท่านผู้ใหญ่บ้าน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบ้านข้านะเจ้าคะ ตอนแรกเราแค่อยากให้เขาไปลองหยั่งเชิงบ้านใหญ่ดู ว่าหลังบ้านพวกเขาซ่อนอะไรไว้บ้าง แต่ไม่คิดเลยว่าคนผู้นี้จะไปแล้วไม่กลับมา ข้ายังไม่ได้ไปหาเรื่องพวกเขาเลย แต่กลับกลายเป็นว่าคนพวกนี้ดันบุกมาหาเรื่องเราเสียเอง”

“เจ้าส่งคนไปสอดแนมที่บ้านอาเชียนทำไม?” ผู้ใหญ่บ้านเจียงถามสวนกลับ “ก่อนหน้านี้เจ้าพร่ำบอกว่าหลังบ้านอาเชียนซ่อนเสบียงเอาไว้ หรือว่าเรื่องนี้เกี่ยวกัน?”

แววตาของหลี่เพ่ยหลานเริ่มหลุกหลิก “ท่านผู้ใหญ่บ้าน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องนั้นนะเจ้าคะ เรื่องนั้นมันผ่านไปแล้วไม่ใช่หรือ? สิ่งสำคัญเร่งด่วนตอนนี้คือต้องไล่คนพวกนี้ออกไปต่างหาก”

ผู้ใหญ่บ้านเจียงถลึงตาใส่หลี่เพ่ยหลานอย่างแรง หากไม่ใช่เพราะมีคนนอกอยู่ตรงนี้ เขาไม่มีวันยอมจบเรื่องนี้ง่ายๆ แน่

“จนกว่าจะพบน้องชายข้า พวกเราไม่มีทางไปไหนทั้งนั้น” หล่ายเอ๋อร์กล่าวเสียงหนักแน่น

สองคนนี้คนหนึ่งถือมีด อีกคนก็ท่าทางดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แม้จะต้องเผชิญหน้ากับคนกว่ายี่สิบคนก็ไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยสักนิด

พอสิ้นคำพูดนั้น ชาวบ้านที่ขวัญอ่อนบางคนก็เริ่มถอยกรูดไปด้านหลัง

ผู้ใหญ่บ้านเจียงเห็นดังนั้นก็โกรธจนมือไม้สั่น พวกนี้มันพวกไม่ได้เรื่องจริงๆ แค่คนสองคนกลับทำเอาเสียขวัญกันไปหมด

เจียงเหมียวเองก็ทนดูไม่ไหว กลัวอะไรกันนักหนา เข้าไปสิ! คนเยอะขนาดนี้ยังจะสู้คนแค่สองคนไม่ได้อีกหรือ

“ทำอย่างไรดีเล่า? ถ้าไม่รีบกลับไป การบ้านข้าคงทำไม่เสร็จแน่ๆ”