บทที่ 59 บังเอิญผ่านมา

ก็นั่นสิ ข้าเองก็คิดว่าเจียงหู่คงกลัวถูกจับได้ถึงได้ไปจ้างคนนอกหมู่บ้านมา แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด คนถึงได้หายตัวไปเสียดื้อๆ

“แล้วพี่ชายเจ้ากับเขา ไม่เห็นบ้างหรืออย่างไร” หัวหน้าตระกูลเจียงปรายตามองลั่วถิงเย่

“ข้าไม่เคยได้ยินท่านพี่พูดถึงเลย ท่านก็ทราบดีว่าขาของท่านพี่ไม่ดี วันๆ เอาแต่ร่ำเรียน กลางคืนก็นอนหลับสนิท ต่อให้มีขโมยขึ้น เขาก็คงไม่รู้เรื่องหรอก ส่วนท่านพี่ลั่ว…”

“แล้วเจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนผู้นี้อยู่จริง?”

เสียงทุ้มต่ำของลั่วถิงเย่ดังมาจากนอกรถม้า “ข้าไม่เคยเห็น แต่ช่วงนี้มีคนจำนวนไม่น้อยมาเดินวนเวียนอยู่แถวกำแพงรั้วนอกบ้านจริงๆ บางคนยังเป็นคนในหมู่บ้านเราด้วยซ้ำ”

ม่านรถม้าถูกเปิดค้างไว้ ลั่วถิงเย่พูดจบก็มองหัวหน้าตระกูลเจียงอย่างมีความนัย

ใบหน้าชราของหัวหน้าตระกูลเจียงเริ่มรักษาสีหน้าไว้ไม่อยู่ ฝืนเอ่ยขึ้นว่า “อาจจะแค่ผ่านมาโดยบังเอิญกระมัง”

ระหว่างทาง หัวหน้าตระกูลเจียงก็ลงจากรถม้าไป

เมื่อกลับถึงบ้าน เจียงเหมียวก็กดหน้าอกที่เต้นรัวเอาไว้ “พวกเขาคงไม่ได้สังเกตอะไรหรอกนะ”

“ไม่น่าจะผิดสังเกต แต่ดูท่าทางคนสองคนนั้นคงไม่ใช่คนที่จะจัดการได้ง่ายๆ หากหาคนไม่พบ พวกเขาอาจจะย้อนกลับมาอีก ช่วงนี้เจ้าต้องระวังให้มาก”

เจียงเหมียวพยักหน้า

ระหว่างทาง หล่ายต้าก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน “ไม่ถูกสิ น้องสอง เจ้าจำได้หรือไม่ว่าแม่นางน้อยคนเมื่อครู่พูดว่าอย่างไร?”

หล่ายเอ๋อร์โบกมืออย่างหงุดหงิด “พี่ใหญ่ ท่านไม่ได้สังเกตผู้ชายที่อยู่ข้างแม่นางน้อยคนนั้นหรือ? ถึงวรยุทธ์ข้าจะไม่ได้เรื่อง แต่ข้าดูออกว่ามันเป็นยอดฝีมือ แม่นางน้อยที่ท่านอยากได้ตัวน่ะ หมดหวังได้เลย”

“ใครจะพูดถึงเรื่องนั้นกัน! ข้าหมายถึงเจ้าจำได้หรือไม่ว่าแม่นางน้อยคนนั้นพูดประโยคหนึ่งระหว่างที่คุยกัน”

“ประโยคอะไร?”

“นางพูดถึง ‘หนึ่งชีวิต’ ปกติดีๆ นางจะพูดถึงชีวิตคนทำไมกัน? หรือว่าน้องสามจะตกไปอยู่ในเงื้อมมือของพวกมันแล้ว? ถึงได้หาตัวไม่พบมานานขนาดนี้”

สีหน้าของหล่ายเอ๋อร์เปลี่ยนไป “มีความเป็นไปได้สูง มิเช่นนั้นด้วยนิสัยของน้องสาม ไม่มีทางที่เขาจะหายไปนานขนาดนี้โดยไม่กลับมา หน่อยแน่! พวกมันช่างกำเริบเสิบสานนัก กล้าถึงขั้นฆ่าคนเชียวรึ ข้าจะกลับไปจัดการพวกมันเดี๋ยวนี้”

หล่ายต้าห้ามเขาไว้ “ต่อให้เจ้าไปหาพวกมันตอนนี้ พวกมันจะยอมรับหรือ? เว้นแต่จะหาน้องสามพบ มิเช่นนั้นเจ้าพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์”

“จะให้นั่งรอเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้นะ”

หล่ายต้าตัดสินใจเด็ดขาด “พวกมันมีคนเยอะไม่ใช่หรือ? เราก็ไปหาคนมาบ้าง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าถึงตอนนั้นจะเค้นที่อยู่ของน้องสามออกมาไม่ได้ ถ้าน้องสามเป็นอะไรไปจริงๆ ข้าจะให้พวกมันชดใช้ด้วยเลือด”

บนท้องฟ้ายามค่ำคืนสีน้ำเงินเข้ม มีพระจันทร์เสี้ยวแขวนเอียงอยู่ มีเมฆลอยผ่านไปหลายกลุ่ม ทั้งหนาและบาง

หลังจากยืนยันว่าเจียงเหมียวหลับไปแล้ว ลั่วถิงเย่ก็มายังห้องหนังสือของเจียงเชียน

เจียงเชียนวางพู่กันลง ลุกขึ้นทำความเคารพ “องค์ชาย”

ลั่วถิงเย่โบกมือเป็นเชิงให้ไม่ต้องมากพิธี “ซุนหมิงส่งข่าวมาว่า หลังจากหล่ายต้ากับหล่ายเอ๋อร์กลับไปที่อำเภอ ก็ได้ระดมคนกลุ่มหนึ่ง พวกมันตั้งใจจะมาทวงตัวคนในวันพรุ่งนี้”

เจียงเชียนขมวดคิ้ว “ทำไมกัน? พวกมันไม่มีหลักฐานยืนยันมิใช่หรือว่าคนหายไปในหมู่บ้านเรา?”

“เพราะเจียงเหมียวพูดพลาดไป นางเผลอเอ่ยถึง ‘หนึ่งชีวิต’ ทำให้หล่ายต้ากับหล่ายเอ๋อร์เข้าใจไปว่าคนผู้นั้นถึงแก่ความตายแล้ว แถมยังสงสัยว่าเจียงเหมียวเป็นฆาตกร”

เสียงของเจียงเชียนสั่นเครือ “ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี? หากพวกมันพาคนมามาก ผู้ใหญ่บ้านเจียงและคนในหมู่บ้านอาจไม่เต็มใจออกมาปกป้องเจียงเหมียว ส่วนท่านก็ไม่สะดวกจะลงมือจัดการ”

ลั่วถิงเย่นั่งลงบนม้านั่งยาวข้างๆ เอื้อมหยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมารินน้ำชาให้ตัวเองอย่างถือวิสาสะ