บทที่ 60 มีความเสี่ยง

“ที่นี่ก็ทำได้เหมือนกัน แต่ต้องอาศัยหลายขั้นตอน ทั้งต้องสร้างโรงงานและว่าจ้างช่างฝีมือ ซึ่งตอนนี้เวลาของเรายังไม่เอื้ออำนวยเท่าใดนัก”

การให้เจียงเหมียวขนของข้ามมานั้นย่อมมีความเสี่ยงอยู่บ้าง ทว่านี่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดเท่าที่ข้านึกออกในยามนี้ ทรัพย์สินเงินทองล้วนทำให้คนจิตใจสั่นคลอน ของดีใครบ้างจะไม่ชอบ

น้องสามนึกว่าพอได้เป็นรัชทายาทแล้วจะสยบขุนนางได้… คิดผิดถนัด การสยบขุนนางต้องใช้เวลาเนิ่นนานและสิ้นเปลืองพลังงานมากเกินไป สู้หันมาดึงเป็นพวกประหยัดต้นทุนกว่าเยอะ

ลั่วถิงเย่ไม่มีเวลามากขนาดนั้น สามปีก่อนหมอหลวงเคยทำนายไว้ว่าเสด็จพ่อจะมีพระชนม์อยู่ได้ไม่เกินห้าปี เวลาของเขาเหลือน้อยเต็มที

เจียงเชียนเชื่อมั่นในความสามารถของลั่วถิงเย่ เพียงแต่เมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับน้องสาว เขาก็ยังอดกังวลไม่ได้ “ให้ซุนหมิงหาคนไว้ใจได้มาเถิด ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามให้เรื่องนี้ลากเอาอาเหมียวเข้ามาเกี่ยวข้องเด็ดขาด”

“คนสนิทข้างกายซุนหมิงล้วนเป็นคนเก่าแก่ที่ติดตามมาหลายปี ทั้งยังเป็นคนที่ท่านอาจารย์ทิ้งไว้ให้ข้า ตอนที่เกิดเรื่องท่านอาจารย์คาดการณ์ไว้แล้วว่าข้าอาจมีภัย จึงแอบซ่อนคนเหล่านี้ไว้ล่วงหน้า หากไม่ใช่เพราะพวกเขา ปีนั้นท่านก็คงมิอาจช่วยข้าไว้ได้ทันท่วงที”

เจียงเชียนทอดถอนใจ “ท่านแม่ทัพเย่ช่างมีเมตตาต่อองค์ชายจนสุดซึ้ง น่าเสียดายที่ท่านแม่ทัพกลับไม่มีจุดจบที่ดี”

ลั่วถิงเย่กำหมัดแน่น ปล่อยให้ปลายนิ้วจิกเข้าไปในเนื้อ “สักวันหนึ่ง ข้าจะคืนความเป็นธรรมให้ท่านอาจารย์เอง ว่าแต่เรื่องท่านอาจารย์… ข้าได้พบคนประหลาดคนหนึ่งในหมู่บ้าน”

“ผู้ใดหรือ?”

“พรานหู ธนูที่เขาใช้เป็นรุ่นลอกเลียนแบบของกองพันเสินจี แถมยังทำเองกับมือด้วย หากไม่เคยคลุกคลีในกองพันเสินจีมาก่อน ไม่มีทางทำออกมาได้ และไม่มีทางมีฝีมือถึงเพียงนั้นแน่”

หลังจากเกิดเรื่องกับท่านแม่ทัพเย่ กองพันเสินจีที่เขาสร้างมากับมือก็ถูกสั่งยุบและกระจายไปอยู่ตามที่ต่างๆ บ้างก็ถูกกดดันทุกวิถีทาง บ้างก็หายสาบสูญไปอย่างไม่มีสาเหตุหรือไม่ก็เสียชีวิตในสนามรบ บัดนี้เหลือผู้คนอยู่ไม่มากแล้ว

“องค์ชายสงสัยว่าเขาเกี่ยวข้องกับตระกูลเย่หรือพ่ะย่ะค่ะ หากเป็นเช่นนั้น…” เจียงเชียนทำสีหน้าจริงจังขึ้น

ลั่วถิงเย่ขัดขึ้น “อย่าได้แหวกหญ้าให้งูตื่นเลยจะดีกว่า”

เจียงเชียนพยักหน้า “ข้าเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของพรานหูเท่าใดนัก ทราบเพียงว่าเขาเป็นคนลี้ภัยมาอยู่ที่หมู่บ้านเหอวาน อาเหมียวน่าจะรู้มากกว่าข้า”

เช้าวันต่อมา สตรีในหมู่บ้านที่ทำสัญญาไว้ต่างพากันมาออกันอยู่ที่หน้าบ้านเจียงเหมียว ส่วนคนที่ยังไม่ได้ทำสัญญาก็พากันเดินไปเดินมาด้วยความร้อนรน คนที่ทำสัญญาแล้วก็มองผู้มาใหม่ด้วยสายตาจับผิด

เจียงเหมียวเปิดประตูออกมาก็ถึงกับสะดุ้ง รีบแง้มประตูไว้เพียงครึ่งหนึ่งแล้วซ่อนตัวอยู่หลังบานประตูเกือบทั้งร่าง “ท่านป้า ท่านอา สะใภ้ทุกท่าน เหตุใดถึงมากันเต็มไปหมดเจ้าคะ?”

“อาเหมียว พวกเราก็อยากจะตามเจ้าขึ้นเขาไปขุดผักป่าบ้าง เจ้าจะพาพวกเราไปด้วยได้หรือไม่?”

“นั่นสิ พาพวกเราไปเถอะ พวกเราก็ขุดผักป่าเป็นนะ”

“อาเหมียว ข้าได้ยินมาว่าตามเจ้าไปขุดผักป่าได้เงินเยอะมาก ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่ คนในหมู่บ้านต่างก็รู้ว่าชีวิตความเป็นอยู่บ้านข้าลำบาก หากการขายผักป่าทำเงินได้จริง จะพอพาข้าไปด้วยคนหนึ่งได้หรือไม่?”

“…”

เจียงเหมียวที่ถูกรุมล้อมด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวตื่นเต็มตาทันที นางพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก โชคดีเหลือเกินที่ไม่ใช่มาหาเรื่อง

“พวกท่านมากันเยอะขนาดนี้ หากตามข้าเข้าป่าไป แล้วเกิดเจอสัตว์ป่าขึ้นมา ข้ารับรองความปลอดภัยให้พวกท่านไม่ได้นะเจ้าคะ หากอยากจะไปกันจริงๆ ก็ไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านเจียงเขาก่อนเถอะ”

มีคนหนึ่งโพล่งขึ้นมาด้วยความสงสัย “ผู้ใหญ่บ้านเจียงไม่ได้เป็นคนจัดการเรื่องนี้เสียหน่อย เจ้าตกลงเพียงคนเดียวก็ใช้ได้แล้วไม่ใช่หรือ?”

อ้อ… ที่แท้ก็คิดจะผลักภาระให้ข้ารับหน้าคนเดียว หากคนจำนวนมากพากันขึ้นเขา ผู้ใหญ่บ้านเจียงย่อมไม่ยินยอมแน่ หากถูกจับได้คนที่โดนด่าก็คือตัวนาง ส่วนพวกนางยังคงได้เงินเข้ากระเป๋า ไม่ว่าจะมองมุมไหนพวกนางก็ไม่เสียเปรียบเลยสักนิด