บทที่ 61 เสียโฉม

คนในหมู่บ้านเหอวานเกือบทั้งหมดแซ่เจียง มีเพียงไม่กี่ครอบครัวเท่านั้นที่เป็นคนแซ่อื่น ส่วนใหญ่ความสัมพันธ์กับคนในหมู่บ้านก็ไม่ค่อยดีนัก คนที่สนิทกับชาวบ้านได้แบบพรานหูนั้นถือว่าหาได้ยากยิ่ง ซึ่งก็เพียงพอจะพิสูจน์ได้ว่าพรานหูไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป

"ครอบครัวของพรานหูมีใครบ้างรึ?"

"เห็นว่าเขามีลูกชายสองคน คนโตชื่อหูเส้าอัน คนเล็กชื่อหูเส้าหัว แต่ปกติลูกคนเล็กไม่ค่อยปรากฏตัวให้ใครเห็น ได้ยินว่าตอนเด็กๆ บ้านไฟไหม้เลยเสียโฉม แถมร่างกายก็ไม่ค่อยดีด้วย"

ลั่วถิงเย่ขมวดคิ้ว เสียโฉมงั้นหรือ?

เจียงเหมียวรู้สึกผิดสังเกต จึงกวาดสายตามองเขาปราดหนึ่ง "เจ้าเป็นอะไรไป? อยู่ดีๆ ก็มาซักไซ้ไล่เลียง? หรือว่าเจ้าคิดว่าพรานหูมีปัญหาอะไร?"

ลั่วถิงเย่ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เขาเก่งกาจมาก"

นานทีจะมีคนที่เขาเอ่ยปากชื่นชม เจียงเหมียวจึงเชิดคางขึ้น "ข้าว่าเขายิงธนูเก่งออก จะเก่งกว่าเจ้าที่เอาแต่ปาหินพวกนั้นเยอะ"

ลั่วถิงเย่เริ่มไม่ยอมแพ้ "นั่นเพราะข้าไม่มีคันธนูอยู่ในมือต่างหาก หากข้ามีคันธนู ข้าต้องยิงแม่นกว่าเขาแน่นอน อีกอย่าง ข้าไม่มีคันธนูยังใช้หินปาสัตว์ป่าได้เลย นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าข้าเองก็เก่งกาจไม่แพ้กัน"

เจียงเหมียวเบ้ปากเล็กน้อย แต่ก็จดจำคำพูดของลั่วถิงเย่ไว้ในใจ ตอนนี้เขาขาดคันธนูสักคันอยู่จริงๆ

"ท่านพ่อ เหตุใดถึงให้เงินเจ็ดตำลึงนั่นพวกเขาไปทั้งหมดล่ะ? ทำไมไม่เก็บไว้บ้าง อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่รู้หรอกว่าขายได้เงินเท่าไหร่กันแน่"

พรานหูถลึงตาใส่ลูกชาย "ข้าบอกเจ้าไปกี่ครั้งแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการเป็นคนหรือทำมาค้าขาย ก็ควรซื่อสัตย์ ขายได้เท่าไหร่ก็ควรให้เขาไปเท่านั้น อีกอย่างหนูเหมียวก็ไม่ได้จะไม่ให้เงินข้าเสียเมื่อไหร่ เจ้าจะมาคิดเล็กคิดน้อยทำไมกัน?"

หูเส้าอันก้มหน้า พูดอย่างไม่ยอมจำนน "ข้าก็แค่อยากหาเงินให้ได้มากขึ้นเพื่อเอาไปรักษาอาการป่วยของน้องรองไม่ใช่หรือ? ไม่อย่างนั้นพอถึงหน้าหนาว น้องรองก็จะต้องทรมานอีก"

พรานหูถอนหายใจ น้ำเสียงอ่อนลง "น้องรองของเจ้าต้องการการรักษา แล้วพี่ชายคนนั้นของเขาไม่ต้องการหรือไร? อีกอย่าง กวางโรไซบีเรียตัวนั้นไม่ใช่เจียงเหมียวที่ล่าได้ แต่เป็นคุณชายที่อยู่ข้างๆ เขาต่างหากที่ล่าได้ คนผู้นั้น…"

พรานหูพูดมาถึงตรงนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ในสมองพลันผุดภาพหนึ่งขึ้นมา ในภาพนั้นท่านแม่ทัพเย่กำลังสอนเด็กหนุ่มคนหนึ่งฝึกยิงธนู เด็กหนุ่มเพราะความประหม่า ใบหน้าเล็กๆ จึงย่นเข้าหากันจนหมด

"ท่านพ่อ ทำไมท่านไม่พูดต่อล่ะ?"

พรานหูดึงสติกลับมาแล้วส่ายหน้า "เป็นไปไม่ได้หรอก"

หูเส้าอันยิ่งงงหนัก สิ่งที่ท่านพ่อพูดวันนี้ เขาฟังไม่เข้าใจเลยสักคำ

"ท่านพ่อ ท่านพูดอะไรน่ะ?"

พรานหูถลึงตาใส่เขา "ไม่มีอะไร เดินเข้าไปดูข้างในกันเถอะ เผื่อโชคดีอาจจะเจอสัตว์ป่าสักตัวสองตัว"

เจียงเหมียวกับลั่วถิงเย่เองก็กำลังเดินเล่นอยู่ในป่าเช่นกัน ไม่รู้ทำไมเดินไปเดินมาถึงได้มาทางเดียวกัน

"เราตามพวกเขามาทำไมหรือ?"

ลั่วถิงเย่เกร็งตัวตรง จ้องมองนาง "ข้านึกว่าเจ้าอยากตามพวกเขามาเพื่อเอาเปรียบเสียอีก?"

เจียงเหมียวกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา "จะเป็นไปได้อย่างไร ข้านึกว่าท่านอยากตามเขาไปเพื่อแอบเรียนรู้วิชายิงธนูเสียอีก"

"…"

ลั่วถิงเย่เบ้ปาก "ข้ายิงธนูเป็นอยู่แล้ว ต้องมาเรียนกับเขาด้วยรึไง?" พูดจบก็หันหลังเตรียมจะลงจากเขา

เขาคงถูกยัยบื้อนี่ทำให้ปัญญาอ่อนตามไปด้วยเสียแล้ว ถึงได้ยอมเดินตามนางมาเสียเที่ยวเปล่าๆ

ลั่วถิงเย่คิดว่าเขาควรจะอยู่ห่างจากนางสักหน่อยดีกว่า ไม่อย่างนั้นคงได้กลายเป็นคนโง่ตามนางไปแน่

เจียงเหมียวพึมพำเสียงเบา "ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าท่านยิงธนูเป็น ที่ทำไปก็เพื่อตัวท่านเองทั้งนั้น ไม่รู้จักบุญคุณคนเสียจริง"

"อ๊าก…"

"ช่วยด้วย…"

"ท่านพ่อ…"

ลั่วถิงเย่และเจียงเหมียวสบตากัน ทั้งคู่รีบวิ่งไปตามทิศทางที่มีเสียงร้องขอความช่วยเหลือ

พรานหูถือคันธนูในมือข้างหนึ่ง กำลังยื้ออุ้งเท้าของหมีดำเอาไว้ เมื่อเห็นสภาพที่ดุร้ายของมัน ดูท่าเขาคงจะยื้อเอาไว้ได้อีกไม่นาน "เส้าอัน นี่คือหมีดำโตเต็มวัย แรงมหาศาลนัก เจ้ารีบหนีไป!"

หูเส้าอันตกใจจนล้มลงไปกองกับพื้น "ท่านพ่อ?"