บทที่ 62 สิ้นหวัง

ความรู้สึกสิ้นหวังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเจียงเหมียว ภาพพี่ชายที่ถูกอารองและอาสะใภ้รองกดลงกับพื้นแล้วทุบตีปรากฏขึ้นเบื้องหน้า รวมถึงสีหน้าหดหู่หลังจากขาพิการ หากนางไม่สามารถกลับไปได้อย่างปลอดภัย พี่ชายจะต้องถูกอารองและอาสะใภ้รองรังแกอีกแน่

โทษนางที่อวดเก่งเกินไป เรื่องของบ้านพรานหูมีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเขากัน นางยังมีพี่ชายที่ต้องดูแลอยู่นะ!

ลมหายใจของเจียงเหมียวเริ่มติดขัด ร่างกายไม่อาจประคองไว้ได้อีกต่อไป

นางไม่ไหวแล้ว

หมีดำที่ไล่ตามมาส่งเสียงคำรามกึกก้อง มันตบต้นไม้เล็กๆ ต้นหนึ่งจนหัก ต้นไม้นั้นกระเด็นมาฟาดตรงหน้าเจียงเหมียวพอดี ทำให้ร่างของนางกระเด็นออกไป

"ซี๊ด…"

เจียงเหมียวไม่สนความเจ็บปวดบนร่างกาย ลุกขึ้นตั้งท่าจะวิ่ง

ทว่าร่างของหมีดำได้ถาโถมเข้ามาแล้ว

เจียงเหมียวหวาดกลัวจนต้องกอดศีรษะเอาไว้

ในจังหวะความเป็นความตายนั้น เพียงได้ยินเสียง 'ฉึก' ไม้ท่อนหนึ่งที่ถูกเหลาปลายจนแหลมคมก็พุ่งเสียบเข้าที่ไหล่ซ้ายของหมีดำตรงๆ

ความเจ็บปวดที่คาดว่าจะได้รับกลับไม่มาถึง เจียงเหมียวเบิกตากว้าง ทว่ากลับเห็นลั่วถิงเย่กลับมาแล้ว

เจียงเหมียวแทบจะร้องไห้ออกมา

"มองอะไรอยู่ ยังไม่รีบหนีไปอีก!" ลั่วถิงเย่ตะโกนบอก

เจียงเหมียวลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปทันที ทว่าวิ่งไปได้เพียงสองก้าว นางหันกลับไปมองก็เห็นหมีดำกับลั่วถิงเย่กำลังต่อสู้พัวพันกันอยู่

แม้หมีดำจะบาดเจ็บ แต่ตัวของมันทั้งสูงทั้งกำยำ ลั่วถิงเย่ที่เพิ่งหายจากอาการบาดเจ็บยังไม่สนิท เกรงว่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน หากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป เขาต้องตกอยู่ในอันตรายแน่

ลั่วถิงเย่พยายามต้านรับอย่างยากลำบาก ในยามที่เขากำลังจะหมดแรง เขากลับเห็นเจียงเหมียวที่วิ่งหนีไปไกลแล้วไม่สนใจอันตรายวิ่งย้อนกลับมา เขาจึงพูดด้วยความไม่สบอารมณ์ "หนีไปแล้วแท้ๆ จะวิ่งกลับมาทำไมกัน!"

เจียงเหมียวไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น ในมือนางถือกิ่งไม้ท่อนยาวกิ่งหนึ่ง เล็งไปที่ลำคอของหมีดำ แล้วรวบรวมกำลังทั้งหมดพุ่งเข้าไปแทงในทิศทางนั้น

ทันใดนั้น หมีดำดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

มันหันหัวหลบ… ทว่าก็ถูกแทงเข้าเป้าพอดี

หลังจากเหตุการณ์สงบลง เจียงเหมียวนวดคลึงฝ่ามือที่แดงก่ำและบวมเป่ง เพราะออกแรงมากเกินไป อีกทั้งผิวของกิ่งไม้ยังหยาบกร้าน ผิวหนังบนฝ่ามือของนางจึงถลอกปอกเปิก เนื้อแตกเลือดซึมดูน่าเวทนา

ลั่วถิงเย่รอดตายมาได้ ทว่าเขากลับไม่รู้สึกขอบคุณแม้แต่น้อย เขาสะบัดหน้ากลับมาด้วยความโกรธจัด ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งไปที่เจียงเหมียว ใบหน้าที่ยังคงสั่นกระตุกของเขาเย็นชาดุจก้อนหินน้ำแข็ง "ข้าบอกให้เจ้าหนีไปไม่ใช่รึ ทำไมเจ้าถึงยังย้อนกลับมาอีก!"

เจียงเหมียวรู้สึกน้อยใจขึ้นมา "ก็เพื่อมาช่วยท่านอย่างไรเล่า"

"ข้าไม่ต้องการให้เจ้ามาช่วย"

“หากข้าไม่ช่วย ท่านก็ตายไปแล้ว! ท่านอยากตายขนาดนั้นเชียวหรือ? ชีวิตท่านเป็นพี่ชายข้าที่ช่วยไว้ หากท่านต้องมาตายที่นี่ ข้าจะไปตอบพี่ชายอย่างไร? อีกอย่าง ข้าเป็นคนลากท่านขึ้นเขามาเอง ต่อให้ต้องเป็นข้าที่ตาย ท่านก็ห้ามตายเด็ดขาด! มิเช่นนั้นข้าคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต”

ลั่วถิงเย่ได้ยินคำพูดร่ายยาวของนาง ก็อดหัวเราะออกมาทั้งที่ยังโกรธอยู่ไม่ได้ ทว่าลึกลงไปในใจกลับรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก

ในสถานการณ์คับขันเมื่อครู่ แม้แต่ตัวเขาเองตอนที่ต้องแยกทางกันครั้งแรก ก็ยังเคยลังเลชั่ววูบว่าจะทิ้งเจียงเหมียวแล้วหนีไปคนเดียวดีหรือไม่

ทว่าเจียงเหมียวกลับตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วย้อนกลับมา

ในยามที่ลั่วถิงเย่นึกสมเพชตัวเองอยู่ในใจ กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็เอ่อล้นขึ้นมาในอก