บทที่ 63 ความละอายใจ

“ถ้าได้หมีดำตัวนี้ไป อย่างน้อยชีวิตช่วงฤดูหนาวก็น่าจะดีขึ้นบ้าง ท่านพ่อเองก็น่าจะลำบากน้อยลง ไม่ใช่หรือขอรับ”

พูดจบก็ทรุดลงกับพื้นหอบหายใจพลางร้องไห้โฮ

พรานหูรู้สึกว่าลูกชายคนนี้ทำตนขายหน้าจนหมดสิ้น โมโหจนเงื้อมือหมายจะตี ทว่ากลับถูกลั่วถิงเย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ห้ามเอาไว้เสียก่อน

“ช่างเถอะ ที่เขาพูดมาก็มีเหตุผล”

พรานหูทั้งประหลาดใจทั้งรู้สึกละอาย “คุณชายลั่ว… เฮ้อ”

ลั่วถิงเย่พิจารณาว่าการที่พรานหูไม่หนีไปแต่กลับย้อนกลับมานั้น แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนมีน้ำใจ อีกอย่างความสัมพันธ์ระหว่างคนผู้นี้กับกองพันเสินจียังไม่ชัดเจน ในยามที่ยังแยกไม่ออกว่าเป็นมิตรหรือศัตรู เขาจึงไม่อยากจะสร้างความลำบากให้อีกฝ่าย

เจียงเหมียวรู้ดีว่าครอบครัวของพรานหูมีภาระค่าหยูกยาของบุตรชายอยู่ตลอด จึงนึกสงสาร นางจึงเอ่ยว่า “ข้าชำแหละหมีดำไม่เป็น ทั้งยังไม่รู้ว่าจะต้องเอาไปขายให้ผู้ใด รบกวนท่านอาหูช่วยจัดการหมีดำตัวนี้ทีเถิดเจ้าค่ะ หากขายได้เงินมา เราแบ่งกันคนละครึ่ง”

ไม่รอให้พรานหูลังเล ลั่วถิงเย่ก็กล่าวเสริม “รีบจัดการเถิด กลิ่นเลือดเช่นนี้เกรงว่าจะดึงดูดสัตว์ป่าตัวอื่นในหุบเขาเข้ามา หากพวกมันบุกเข้าหมู่บ้าน พวกเราคงกลายเป็นคนก่อเรื่องเดือดร้อนเข้าแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พรานหูก็ไม่รอช้าอีกต่อไป เขาร้องเรียกบุตรชายที่ยังคงร้องห่มร้องไห้อยู่ให้มาช่วยกันชำแหละหมีดำ

ทั้งสองลงมืออย่างรวดเร็ว ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็จัดการหมีดำเสร็จเรียบร้อย ทว่าหมีดำตัวเขื่องปานนี้จะขนไปที่ตำบลได้อย่างไรกัน?

พรานหูคล้ายจะรู้ว่าเจียงเหมียวกังวลเรื่องใดจึงเอ่ยว่า “บ้านข้ามีเกวียนวัว เดี๋ยวข้าจะยกมันไปไว้อีกฝั่งตรงตีนเขา จากนั้นค่อยใช้เกวียนลากเข้าเมืองขอรับ”

กว่าจะจัดการย้ายหมีดำขึ้นเกวียนวัวได้ ก็ปาเข้าไปยามเที่ยงวันแล้ว

เจียงเหมียวกับลั่วถิงเย่เดินกลับตามทางเดิม ระหว่างทางลั่วถิงเย่ปลีกตัวออกไปครู่หนึ่ง ทว่าตอนกลับมา เขากลับหิ้วกวางโรไซบีเรียขนาดกลางมาด้วยตัวหนึ่ง มันตายสนิทแล้ว บนร่างมีรอยแผลถูกแทงเป็นรูโหว่ใหญ่

“เช่นนี้ก็นำไปใช้เป็นข้ออ้างเรื่องบาดแผลที่มือของเจ้าได้แล้ว”

เจียงเหมียวหัวเราะอย่างยินดี “ท่านนี่รอบคอบจริงๆ เจ้าค่ะ”

แววตาของลั่วถิงเย่วูบไหว เขาคุกเข่าลงกะทันหันพลางส่งสัญญาณให้เจียงเหมียวขึ้นขี่หลัง

เจียงเหมียวรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่บาดแผลที่มือ ขาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“ขึ้นมา” ลั่วถิงเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แทบจะเป็นคำสั่ง

เจียงเหมียวเบะปากแต่ก็ยอมขึ้นไปขี่หลังเขาแต่โดยดี

ลั่วถิงเย่สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มจากด้านหลัง ใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อ กว่าจะสะกดกลั้นความเขินอายที่พุ่งพล่านนั้นไว้ได้ ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่ง

ทั้งสองแวะไปที่จุดขุดผักป่าก่อน ทว่าไม่พบผู้ใดเลย จนกระทั่งเดินมาถึงตีนเขาถึงได้เห็นชาวบ้านรวมตัวกันอยู่

ผู้ใหญ่บ้านเจียง ปู่เจ็ด และปู่เก้าต่างก็มากันครบ เจียงเชียนกำลังถูกเจียงหนิง เหลนชายคนโตของปู่เจ็ดช่วยพยุงอยู่ สีหน้าของเขาดูร้อนรนยิ่งนัก

เมื่อเห็นทั้งสองกลับมา ทุกคนต่างก็รีบกรูเข้ามาหา

สายตาของชาวบ้านหลายคนจับจ้องไปที่กวางโรไซบีเรียซึ่งลั่วถิงเย่ลากมา พร้อมกับฉายแววหิวกระหายออกมาอย่างปิดไม่มิด

“อาเหมียว พี่ลั่ว พวกเจ้าไม่เป็นอะไรกันใช่หรือไม่?”

เจียงเหมียวชูมือทั้งสองข้างขึ้นมาแกว่ง “พี่ใหญ่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ แค่เผลอทำถลอกนิดหน่อย พักสองสามวันก็หายแล้ว”

เจียงเชียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าทันใดนั้นเขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ “เหตุใดเจ้าถึงให้พี่ลั่วขี่หลังเช่นนั้น? รีบลงมาเร็วเข้า”

เจียงเหมียวทำท่าจะขยับตัวลงจากหลัง

ลั่วถิงเย่กลับกระชับอ้อมแขนที่โอบนางไว้แล้วแบกให้สูงขึ้นอีก “ช่างเถอะ เท้าของนางเจ็บอยู่เล็กน้อย ให้ผู้อื่นช่วยพยุงก็คงไม่สะดวก ให้ข้าแบกนางไปเถอะ”

เจียงเชียนกวาดสายตามองไปรอบๆ ดูแล้วก็ไม่สะดวกจริงๆ จึงได้แต่พยักหน้ายอมให้ลั่วถิงเย่แบกนางต่อไป

“พี่ลั่ว กวางโรไซบีเรียตัวนี้ท่านเป็นคนล่าหรือ?”