บทที่ 64 หลี่ต้าถง

ระหว่างที่พนักงานตรวจสินค้ากำลังตรวจสอบอยู่ หลี่ต้าถงก็ฉวยโอกาสถามคำถามจุกจิกกับเจียงเหมียวอีกหลายข้อ ทว่าแม่นางน้อยคนนี้เอาแต่ส่ายหน้าหรือไม่ก็บอกว่าไม่รู้ ทำเอาหลี่ต้าถงรู้สึกจนปัญญา ทว่าจากการสนทนา ดูออกว่าแม่นางน้อยคนนี้ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิง ดูท่าคงไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ

“ผู้จัดการทั่วไปตรวจสอบแล้ว เป็นผักป่าธรรมชาติแท้ๆ ปราศจากสารพิษและโรคแมลง ทั้งยังมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมากขอรับ”

หลี่ต้าถงเริ่มระแวดระวังขึ้นมาอีกหลายส่วน เขาลองตรวจดูผักป่าเหล่านั้นอีกรอบ ทันใดนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้

“ช่วงนี้ตระกูลฟางจัดงานเลี้ยงไปหลายงาน ในนั้นมีเมนูอาหารบางอย่างที่เน้นผักป่าธรรมชาติเป็นหลัก หรือว่าจะเป็นผักพวกนี้ของเจ้ากัน?”

เจียงเหมียวลังเล ไม่ได้ตอบอะไร

ทว่าหลี่ต้าถงกลับคิดว่าตนเดาถูกเสียแล้ว ชั่วขณะหนึ่งจึงเกิดความลังเลขึ้นมา ซูเปอร์มาร์เก็ตอาหารสดในเครือตระกูลฟางเป็นคู่แข่งกับพวกเขามาโดยตลอด ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างอยู่กันอย่างสงบ ไม่เห็นจำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัวเพราะผักป่าแค่รถเดียว

“ในเมื่อเจ้ามีช่องทางที่ดีอย่างตระกูลฟาง เหตุใดจึงต้องมาหาข้า?”

“เพราะพวกเขาคอยติดตามข้า แล้วก็มีคนบอกข้าว่าท่านดีกว่าพวกเขา”

หลี่ต้าถงนึกไม่ถึงเลยว่าเหตุผลจะเป็นเช่นนี้ ทว่าด้วยนิสัยคนตระกูลฟางก็คงทำเรื่องพรรค์นี้ได้จริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนชี้แนะให้แม่นางน้อยผู้นี้มาหาเขา และฝ่ายนั้นทำไปเพื่อจุดประสงค์อะไร เป็นศัตรูหรือมิตรกันแน่?

“ท่านไม่เอาหรือเจ้าคะ!”

หลี่ต้าถงนึกถึงธุรกิจที่ถูกตระกูลฟางแย่งไปก็กัดฟันกรอด “ผักป่าพวกนี้ข้าเอา ตกลงกันเถอะ เข้าไปเซ็นสัญญาข้างในกัน”

เจียงเหมียวทำหน้าลำบากใจ “ไม่เซ็นสัญญาไม่ได้หรือเจ้าคะ? แล้วจ่ายเงินสดให้ข้าได้หรือไม่”

สัญญาต้องใช้บัตรประชาชน ซึ่งนางไม่มีเสียหน่อย

หลี่ต้าถงชะงักไปเล็กน้อย แม้จะระแวง แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง

“ขอบพระคุณท่านลุงเจ้าค่ะ”

“ไม่ต้องเกรงใจ เรียกข้าว่าผู้จัดการหลี่ก็พอ” หลี่ต้าถงกวาดสายตามองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม “แม่นางเจียง ไม่ทราบว่าเจ้ารู้จักคนที่แซ่ลั่วหรือไม่?”

เจียงเหมียวไม่ทันตั้งตัว หัวใจก็สั่นกระตุกวูบหนึ่ง

หลี่ต้าถงยิ้มรับแล้วพยักหน้าเบาๆ “เป็นเช่นนี้นี่เอง”

หลังจากตกลงเวลาส่งของเรียบร้อยแล้ว เจียงเหมียวก็นั่งรถกลับมายังถนนเส้นเดิม จากระยะไกลนางเห็นชายสวมแว่นกันแดดกำลังรออย่างร้อนรนอยู่ริมถนน บางทีอาจเป็นเพราะนางไม่โผล่มาสักที เขาเลยเตะเข้าที่เสาไฟด้วยความโมโห จนความเจ็บปวดทำให้ต้องทรุดเข่าลงกับพื้น

เจียงเหมียวหัวเราะคิกคัก แต่พอใกล้ถึงซูเปอร์มาร์เก็ตก็พบว่ามีรถตำรวจจอดอยู่ที่หน้าทางเข้า เมื่อนึกถึงผู้กองหวง นางก็ตัดสินใจบอกให้คนขับรถขับเลยไปทันที

รออยู่ทั้งเช้าก็ไม่เห็นมีใครมา นายตำรวจเสี่ยวหลิวอดไม่ได้ที่จะบ่น “ลุงหวง ท่านแน่ใจหรือว่าแม่นางคนนั้นจะมาจริงๆ?”

ลุงหวงจ้องเขม็งไปยังระบบกล้องวงจรปิดของซูเปอร์มาร์เก็ต “ข้ามั่นใจว่านางต้องมาแน่ พนักงานขายบอกว่านางมาเกือบทุกวัน ทุกครั้งก็จะซื้อข้าวสารกลับไปสองสามถุง วันนี้ก็คงไม่ต่างกัน”

“ต่อให้ใช่ แล้วการซื้อข้าวสารมันแปลกตรงไหน? บ้านใครบ้างไม่กินข้าว”

ลุงหวงส่ายหน้า “ซื้อข้าวสารไม่แปลก แต่แม่นางน้อยนั่นเห็นหน้าข้าแล้ววิ่งหนีทันทีนี่สิมีปัญหาแน่ อีกอย่างเจ้าลองคิดดูสิ คนเราจำเป็นต้องซื้อข้าวสารทุกวันเชียวหรือ? ที่บ้านนางมีกี่คนกันแน่? แล้วของโบราณที่นางเอามาขายก่อนหน้านี้นั่นอีก เจ้าว่าของพวกนั้นมาจากไหน? ดูการแต่งตัวซอมซ่อของนางสิ เหมือนคนที่มีภูมิหลังดีๆ ที่ไหนกัน บางทีอาจเป็นแก๊งอาชญากรที่ไม่อยากเปิดเผยตัว เลยจงใจส่งเด็กสาวคนหนึ่งออกมา ข้าทำแบบนี้ไม่ใช่เพื่อจับนาง แต่เพื่อช่วยนาง เจ้าเข้าใจไหม?”

นายตำรวจเสี่ยวหลิวเหลือบมองไปรอบๆ ยามนี้เป็นยามเที่ยง แสงแดดแผดเผารุนแรง ต่อให้หลบอยู่ในร่มก็ยังเหงื่อท่วมตัว

“ถึงเวลานี้แล้ว คงไม่มาแล้วกระมัง”

ลุงหวงเริ่มลังเลใจ “หรือว่านางจะตื่นกลัวข้าไปแล้วกันแน่?”

รอจนกระทั่งซูเปอร์มาร์เก็ตปิด ก็ยังไม่เห็นแม่นางน้อยคนนั้นปรากฏตัว ลุงหวงตบพวงมาลัยดังปัง ทันใดนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้